Posts

Για την Άρτεμι του Andy Weir

Δεν είχα κανένα σκοπό να γράψω μια κριτική για το βιβλίο με τίτλο Άρτεμις του Andy Weir. Δεν είχα καν ιδέα ποιος είναι. Το βιβλίο το είδα στα ράφια ενός βιβλιοπωλείου τις μέρες που άρχισε να κυκλοφορεί, κάπου στα μισά του Νοέμβρη του περασμένου έτους, δηλαδή λιγότερο από δυο μήνες πρωτύτερα. Είχε ένα εξαιρετικά καλοσχεδιασμένο μινιμαλιστικό εξώφυλλο, σε αποχρώσεις του μαύρου. Δεν το αγόρασα τότε.

Τελικά το πήρα ως ebook γύρω στον ένα μήνα αργότερα και το τέλειωσα προχτές, με την ευκαιρία των γιορτών. Κι όπως είπα παραπάνω, δεν είχα κανένα σκοπό να γράψω μια κριτική του. Όμως σήμερα, πιο νωρίς, έχοντας ήδη κάνει μια μικρή αποτίμηση μέσα μου, έψαξα στο Internet με τις λέξεις andy weir artemis review. Βγήκαν κείμενα από Guardian, Gizmondo και Washington Times. Είναι πιθανό να βγουν τα ίδια σ' όποιον κάνει την ίδια αναζήτηση και μπορεί να τα διαβάσει μόνος του, μαζί με οποιαδήποτε άλλα εμφανισθούν ως τότε.

Η πρώτη μου διαπίστωση ήταν ότι όλοι συγκρίνουν το δεύτερο βιβλίο του συγγραφέ…

Ο ποδηλατόδρομος της μιας Κυριακής

Μα γιατί τόση κίνησις Κυριακή πρωί πρωί στον ποδηλατόδρομο, την ώρα της κυριακάτικης λειτουργίας των πιστών και του πρωινού ύπνου των απίστων που έχουν ξενυχτήσει στα μπαρ; Γιατί τρέχουν τα μηχανήματα του δήμου πάνω κάτω και τον καθαρίζουν μετά μανίας; Γιατί βάζουν στην άκρη τους κάδους απορριμμάτων, που τόσον καιρό πατούσαν πάνω στον ποδηλατόδρομο και τον διέκοπταν; Γιατί τόσες μέρες πριν μπήκαν αυστηρές απαγορευτικές πινακίδες πως ειδικά σήμερα όποιο αυτοκίνητο βρεθεί να τον πατάει θα απάγεται και θα εξαϋλώνεται υπό του δήμου;

Μα γιατί σήμερα θα περάσουν οι ποδηλάτες. Σήμερα θα γίνει η ποδηλατοδρομία του δήμου που οργανώνει μέρες τώρα ο δήμαρχος. Σήμερα επιτέλους θα αξιοποιηθεί ο ποδηλατόδρομος.

Κι ύστερα, από Δευτέρα, τι θα γίνει; Οι κάδοι θα ξαναμπούν στις θέσεις τους, πάνω στον ποδηλατόδρομο. Αυτοκίνητα θα παρκάρουν, επίσης πάνω στον ποδηλατόδρομο, στις λίγες γωνίες που χωράνε. Αλλά ο ποδηλατόδρομος ήταν μια πολυτέλεια, να αισθανθούμε κι εμείς λίγο Ευρωπαίοι. Ίσως βέβαια σε επόμ…

Ιστορίες για φανταστικές βιβλιοθήκες

Η επόμενη φανταστική ιστορία εξελίσσεται σ' ένα φανταστικό πανεπιστήμιο μιας φανταστικής χώρας που βρίσκεται σε κρίση.

Ένας καθηγητής που σπανίως επισκέπτεται την κεντρική βιβλιοθήκη του εν λόγω πανεπιστημίου (κακώς μεν, αλλά για λόγους στατιστικά διαχρονικούς και ίδιους με αυτούς που θα φανούν πιο κάτω) βλέπει μια μέρα ότι η βιβλιοθήκη απέκτησε νέα ιστοσελίδα, όπου μεταξύ άλλων υπάρχει ένας σύνδεσμος για παραγγελίες νέων βιβλίων. Έχοντας δει ότι τα βιβλία της βιβλιοθήκης τα σχετικά με ένα μάθημα που διδάσκει είναι παμπάλαια, αποφασίζει να αξιοποιήσει την ευκαιρία, ώστε να δώσει τη δυνατότητα στη βιβλιοθήκη να ανανεώσει το υλικό της. Είναι εξ άλλου καθήκον του και μέρος της δουλειάς του να το κάνει. Κάνει λοιπόν τη σχετική εισαγωγή στοιχείων για μερικά νέα βιβλία και επιπρόσθετα στέλνει ένα email στο help desk της βιβλιοθήκης ζητώντας κάποια επαλήθευση ότι ο κατάλογος βιβλίων έχει παραληφθεί αισίως. Ταυτόχρονα θέλει να μάθει κατά πόσο υπάρχει προοπτική παραγγελίας, αν δηλαδή υπάρ…

Λόενγκριν

Αυτές τις μέρες παίζεται στο Μέγαρο Μουσικής από την Εθνική Λυρική Σκηνή ο Λόενγκριν του Βάγκνερ, ένα έργο που αρέσει σε εθνικιστές (γερμανούς και μη), άρεσε στον Χίτλερ, και γενικά έχει αφήσει αμφιλεγόμενες εντυπώσεις. Παρ' όλα αυτά ίσως αξίζει να ειπωθούν ορισμένες παρατηρήσεις.
Η περίληψη του έργου, για όσους δεν είχαν ακόμη την τύχη να το δουν, έχει ως εξής: Ο Γερμανός βασιλιάς Ερρίκος (Heinrich) γύρω στα 900 μ.Χ. φτάνει σε ένα γερμανικό κρατίδιο (στην Αμβέρσα, που σήμερα ανήκει στο Βέλγιο) για να μαζέψει στρατό και να πολεμήσει τους Ούγγρους. Προηγουμένως όμως πρέπει να λύσει το πρόβλημα ηγεσίας του κρατιδίου, επειδή ο ηγεμόνας του έχει πεθάνει, αφήνοντας δυο παιδιά κάτω από έναν επίτροπο. Το αγόρι μόλις έχει ενηλικιωθεί, αλλά έχει εξαφανισθεί και θεωρείται πως επίσης έχει πεθάνει. Ο επίτροπος είναι ο Φρειδερίκος του Τέλραμουντ, ένας ευγενής που αν έλειπαν τα παιδιά θα ήταν ο επικρατέστερος διάδοχος. Προσπαθεί να βγάλει απ' τη μέση την πριγκίπισσα Έλσα κατηγορώντας την ότ…

Τι είδε ο Έλληνας στην Ιαπωνία

Βρέθηκα για δέκα μέρες στην Οσάκα και λίγο στο Κυότο. Η έκφραση "τι είδε ο Γιαπωνέζος" είναι βέβαια ειρωνική για τα ελληνικά πράγματα, αλλά ας δούμε και τι είδε ο Έλληνας στην Ιαπωνία. Αντιγράφω από τον Lonely Planet Japan: "Japan is a world apart - a cultural Galapagos where a unique civilisation blossomed and today thrives in delicious contrasts of traditional and modern."

Το πρώτο σοκ για τον Ευρωπαίο ή Αμερικανό που θα πάει στην Ιαπωνία είναι βέβαια η γλώσσα. Είχα την τύχη ή ατυχία να μπω σε σουπερμάρκετ σχεδόν αμέσως μετά την άφιξη στο αεροδρόμιο της Οσάκα, που είναι μια πόλη 20 εκατομμυρίων. Μπροστά σου ορθώνεται ένας γλωσσικός τοίχος, που ολοκληρώνεται και γίνεται συμπαγής με τις πολιτισμικές διαφορές. Μ' αυτό εννοώ ότι σε ένα πολιτισμικά πιο κοντινό μέρος θα αρκούσε να πλησιάσει κανείς τα προϊόντα για να κατανοήσει περί τίνος πρόκειται. Ειδικά όσα είναι σε διαφανείς συσκευασίες θα έπρεπε λογικά να είναι οι εύκολες περιπτώσεις. Ουδέν ψευδέστερον. Μπορεί…

Αρχιτεκτονική ισοπέδωση

Διαβάζω μέσα από το βιβλίο με τίτλο Αμπελάκια της σειράς Παραδοσιακή Αρχιτεκτονική του εκδ. οίκου Μέλισσα (1986): "Οι εξωτερικοί τοίχοι κατασκευάζονται από ημιλάξευτη λιθοδομή γενικά και μερικοί εσωτερικοί από αργολιθοδομή, πάχους 50-80 εκ. και συνήθως 65 εκ. ... Η κάτω επιφάνεια της αστρέχας ντύνεται συχνά με ξύλινες πήχες." Το κείμενο αυτό, γραμμένο από διδάκτορα της αρχιτεκτονικής, δεν περιέχεται ωστόσο σε κάποιο επιστημονικό περιοδικό ή σε πρακτικά συνεδρίου. Βρίσκεται σ' ένα βιβλίο που φιλοδοξεί να διαβαστεί από το ευρύ κοινό, ή έστω όσους ενδιαφέρονται γενικότερα για τους παραδοσιακούς οικισμούς στην Ελλάδα.

Διαβάζω  στις Μυκήνες μια ταμπέλα ταλαιπωρημένη από τα στοιχεία της φύσης. Σκοπός της είναι να εξηγήσει στον μέσο επισκέπτη ένα συγκεκριμένο ερείπιο: " Κτήριο Δ: Εκτείνεται βόρεια της Οικίας των Κιόνων και ανατολικά της τριγωνικής πλατείας, με την οποία επικοινωνεί μέσω μιας ανοικτής αυλής. Περιλαμβάνει δύο σειρές τριών κατωγείων και μια σειρά άλλων δύο ν…

Στο Αιγαίο με τη θαλαμηγό του Harry Gordon Selfridge

Θυμάμαι το Μαριλένα να περνάει τα καλοκαίρια με χαρακτηριστικό θόρυβο μπροστά απ' τις παραλίες και τις ακτές της Σάμου. Είχα ταξιδέψει μ' αυτό κάμποσες φορές στη διαδρομή Πειραιάς-Καρλόβασι κι ανάποδα. Είχε χαριτωμένο όνομα, μοντέρνο αεροδυναμικό σχήμα, λευκό χρώμα και μια μεγάλη καμπύλη κίτρινη τσιμινιέρα με το γράμμα "Λ".

Τότε δε μπορούσα ούτε κατά διάνοια να υποψιασθώ ότι η τσαχπίνα Μαριλένα ήταν μια γριά πολλών δεκαετιών που το νεανικό της πρόσωπο είχε σμιλευτεί με κάμποσες πλαστικές. Τα μακρύ παρελθόν της όμως ήταν ένδοξο.

Το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα πολλά επιβατηγά των ελληνικών γραμμών ήταν "λόρδικα". Είχαν αρχικά ναυπηγηθεί ως γιωτ της βρεττανικής αριστοκρατίας, ύστερα πουλήθηκαν και ξαναπουλήθηκαν για να καταλήξουν στο Αιγαίο και στο Ιόνιο. Είχαν χαρακτηριστική καμπύλη πλώρη (με τα κοίλα προς τα κάτω) και πρόβολο. Βέβαια κάθε φορά γίνονταν οι απαραίτητες προσαρμογές, έφευγαν οι περιττές πολυτέλειες, άλλαζε η εσωτερική διαρρύθμιση, κλείνονταν …