Posts

Ραδιοφωνία και ανατολικό Αιγαίο

Είναι καιρός που θέλω να τα πω αυτά. Την πρώτη φορά ήμουν ετών κάτω από δέκα, όταν το πρώτο πρόγραμμα έπαιζε σε τέσσερεις, αν θυμάμαι καλά, συνέχειες την “Πριγκιπέσσα Ιζαμπώ”, του Τερζάκη σε θεατρική διασκευή.Έχοντας ακούσει το πρώτο μέρος βρέθηκα για τις θερινές διακοπές στη Σάμο και προσπαθούσα να ακούσω τα άλλα τρία, στα μεσαία εννοείται, με διαλείψεις. Προσπαθούσες να καταλάβεις τι έγινε ακούγοντας τους μισούς μόνο διαλόγους και δημιουργώντας με τη φαντασία σου τους άλλους μισούς.
Ποτέ η κρατική ραδιοφωνία δεν έφτανε με δύναμη στο βορειοανατολικό αιγαίο. Τον καιρό εκείνο που οι εκπομπές ήταν στα μεσαία η δικιολογία είχε να κάνει πιο πολύ με την ισχύ εκπομπής.Πού να φτάσει το καημένο το σήμα από την Αττική στη Σάμο ή στη Χίο; Ύστερα ήρθε η εποχή των FM κι αργότερα της ιδιωτικής ραδιοφωνίας. Οι τοπικοί δημόσιοι ή ιδιωτικοί σταθμοί και οι κρατικοί με τοπικούς αναμεταδότες κάλυπταν (και καλύπτουν) τις πόλεις των νησιών, αλλά πάρα πέρα, στα χωριά, ορεινά ή παραθαλάσσια, υπήρχε (και υπάρ…

Μονόφυλλα της Ηγεμονίας της Σάμου

Έχουμε καταλάβει πόσο νεαρό είναι το ελληνικό κράτος; Ο παππούς μου πέρασε δυο φορές από το Ellis Island μεταξύ 1910 και 1915, αλλά την πρώτη ήταν ακόμη Τούρκος υπήκοος, αν και "ελληνικής εθνικότητας". Μεσολάβησε η ένωση των νησιών του ανατολικού Αιγαίου με την Ελλάδα. Έχουμε καταλάβει τι γινόταν πριν και μετά; Στο σχολείο το μάθημα της ιστορίας όχι μόνο διδάσκεται από μια ιδιαίτερη οπτική, την επίσημη, που δίνει έμφαση στα ευχάριστα και παραλείπει τα δυσάρεστα, αλλά και σπάνια μπαίνει στον κόπο να προχωρήσει πολύ πέρα απ' την επανάσταση του '21 (ίσως γιατί μετά πληθαίνουν τα δυσάρεστα). Τουλάχιστον αυτό συνέβαινε στα νιάτα μου, μακάρι να έχει αλλάξει κάτι. Με δυο λόγια σαν να μην έφτανε πως η ιστορία που μαθαίνουμε είναι περασμένη από χρωματιστά γυαλιά, παραλείπεται το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του πραγματικού κράτους μέσα στο οποίο ζούμε. Μετά απ' αυτό δεν είναι περίεργο που συνεχώς αναζητούμε συγκρίσεις με τα κλέη των αρχαίων ή παρηγοριά μέσα σ' αυτά, ενώ…

Για την Άρτεμι του Andy Weir

Δεν είχα κανένα σκοπό να γράψω μια κριτική για το βιβλίο με τίτλο Άρτεμις του Andy Weir. Δεν είχα καν ιδέα ποιος είναι. Το βιβλίο το είδα στα ράφια ενός βιβλιοπωλείου τις μέρες που άρχισε να κυκλοφορεί, κάπου στα μισά του Νοέμβρη του περασμένου έτους, δηλαδή λιγότερο από δυο μήνες πρωτύτερα. Είχε ένα εξαιρετικά καλοσχεδιασμένο μινιμαλιστικό εξώφυλλο, σε αποχρώσεις του μαύρου. Δεν το αγόρασα τότε.

Τελικά το πήρα ως ebook γύρω στον ένα μήνα αργότερα και το τέλειωσα προχτές, με την ευκαιρία των γιορτών. Κι όπως είπα παραπάνω, δεν είχα κανένα σκοπό να γράψω μια κριτική του. Όμως σήμερα, πιο νωρίς, έχοντας ήδη κάνει μια μικρή αποτίμηση μέσα μου, έψαξα στο Internet με τις λέξεις andy weir artemis review. Βγήκαν κείμενα από Guardian, Gizmondo και Washington Times. Είναι πιθανό να βγουν τα ίδια σ' όποιον κάνει την ίδια αναζήτηση και μπορεί να τα διαβάσει μόνος του, μαζί με οποιαδήποτε άλλα εμφανισθούν ως τότε.

Η πρώτη μου διαπίστωση ήταν ότι όλοι συγκρίνουν το δεύτερο βιβλίο του συγγραφέ…

Ο ποδηλατόδρομος της μιας Κυριακής

Μα γιατί τόση κίνησις Κυριακή πρωί πρωί στον ποδηλατόδρομο, την ώρα της κυριακάτικης λειτουργίας των πιστών και του πρωινού ύπνου των απίστων που έχουν ξενυχτήσει στα μπαρ; Γιατί τρέχουν τα μηχανήματα του δήμου πάνω κάτω και τον καθαρίζουν μετά μανίας; Γιατί βάζουν στην άκρη τους κάδους απορριμμάτων, που τόσον καιρό πατούσαν πάνω στον ποδηλατόδρομο και τον διέκοπταν; Γιατί τόσες μέρες πριν μπήκαν αυστηρές απαγορευτικές πινακίδες πως ειδικά σήμερα όποιο αυτοκίνητο βρεθεί να τον πατάει θα απάγεται και θα εξαϋλώνεται υπό του δήμου;

Μα γιατί σήμερα θα περάσουν οι ποδηλάτες. Σήμερα θα γίνει η ποδηλατοδρομία του δήμου που οργανώνει μέρες τώρα ο δήμαρχος. Σήμερα επιτέλους θα αξιοποιηθεί ο ποδηλατόδρομος.

Κι ύστερα, από Δευτέρα, τι θα γίνει; Οι κάδοι θα ξαναμπούν στις θέσεις τους, πάνω στον ποδηλατόδρομο. Αυτοκίνητα θα παρκάρουν, επίσης πάνω στον ποδηλατόδρομο, στις λίγες γωνίες που χωράνε. Αλλά ο ποδηλατόδρομος ήταν μια πολυτέλεια, να αισθανθούμε κι εμείς λίγο Ευρωπαίοι. Ίσως βέβαια σε επόμ…

Ιστορίες για φανταστικές βιβλιοθήκες

Η επόμενη φανταστική ιστορία εξελίσσεται σ' ένα φανταστικό πανεπιστήμιο μιας φανταστικής χώρας που βρίσκεται σε κρίση.

Ένας καθηγητής που σπανίως επισκέπτεται την κεντρική βιβλιοθήκη του εν λόγω πανεπιστημίου (κακώς μεν, αλλά για λόγους στατιστικά διαχρονικούς και ίδιους με αυτούς που θα φανούν πιο κάτω) βλέπει μια μέρα ότι η βιβλιοθήκη απέκτησε νέα ιστοσελίδα, όπου μεταξύ άλλων υπάρχει ένας σύνδεσμος για παραγγελίες νέων βιβλίων. Έχοντας δει ότι τα βιβλία της βιβλιοθήκης τα σχετικά με ένα μάθημα που διδάσκει είναι παμπάλαια, αποφασίζει να αξιοποιήσει την ευκαιρία, ώστε να δώσει τη δυνατότητα στη βιβλιοθήκη να ανανεώσει το υλικό της. Είναι εξ άλλου καθήκον του και μέρος της δουλειάς του να το κάνει. Κάνει λοιπόν τη σχετική εισαγωγή στοιχείων για μερικά νέα βιβλία και επιπρόσθετα στέλνει ένα email στο help desk της βιβλιοθήκης ζητώντας κάποια επαλήθευση ότι ο κατάλογος βιβλίων έχει παραληφθεί αισίως. Ταυτόχρονα θέλει να μάθει κατά πόσο υπάρχει προοπτική παραγγελίας, αν δηλαδή υπάρ…

Λόενγκριν

Αυτές τις μέρες παίζεται στο Μέγαρο Μουσικής από την Εθνική Λυρική Σκηνή ο Λόενγκριν του Βάγκνερ, ένα έργο που αρέσει σε εθνικιστές (γερμανούς και μη), άρεσε στον Χίτλερ, και γενικά έχει αφήσει αμφιλεγόμενες εντυπώσεις. Παρ' όλα αυτά ίσως αξίζει να ειπωθούν ορισμένες παρατηρήσεις.
Η περίληψη του έργου, για όσους δεν είχαν ακόμη την τύχη να το δουν, έχει ως εξής: Ο Γερμανός βασιλιάς Ερρίκος (Heinrich) γύρω στα 900 μ.Χ. φτάνει σε ένα γερμανικό κρατίδιο (στην Αμβέρσα, που σήμερα ανήκει στο Βέλγιο) για να μαζέψει στρατό και να πολεμήσει τους Ούγγρους. Προηγουμένως όμως πρέπει να λύσει το πρόβλημα ηγεσίας του κρατιδίου, επειδή ο ηγεμόνας του έχει πεθάνει, αφήνοντας δυο παιδιά κάτω από έναν επίτροπο. Το αγόρι μόλις έχει ενηλικιωθεί, αλλά έχει εξαφανισθεί και θεωρείται πως επίσης έχει πεθάνει. Ο επίτροπος είναι ο Φρειδερίκος του Τέλραμουντ, ένας ευγενής που αν έλειπαν τα παιδιά θα ήταν ο επικρατέστερος διάδοχος. Προσπαθεί να βγάλει απ' τη μέση την πριγκίπισσα Έλσα κατηγορώντας την ότ…

Τι είδε ο Έλληνας στην Ιαπωνία

Βρέθηκα για δέκα μέρες στην Οσάκα και λίγο στο Κυότο. Η έκφραση "τι είδε ο Γιαπωνέζος" είναι βέβαια ειρωνική για τα ελληνικά πράγματα, αλλά ας δούμε και τι είδε ο Έλληνας στην Ιαπωνία. Αντιγράφω από τον Lonely Planet Japan: "Japan is a world apart - a cultural Galapagos where a unique civilisation blossomed and today thrives in delicious contrasts of traditional and modern."

Το πρώτο σοκ για τον Ευρωπαίο ή Αμερικανό που θα πάει στην Ιαπωνία είναι βέβαια η γλώσσα. Είχα την τύχη ή ατυχία να μπω σε σουπερμάρκετ σχεδόν αμέσως μετά την άφιξη στο αεροδρόμιο της Οσάκα, που είναι μια πόλη 20 εκατομμυρίων. Μπροστά σου ορθώνεται ένας γλωσσικός τοίχος, που ολοκληρώνεται και γίνεται συμπαγής με τις πολιτισμικές διαφορές. Μ' αυτό εννοώ ότι σε ένα πολιτισμικά πιο κοντινό μέρος θα αρκούσε να πλησιάσει κανείς τα προϊόντα για να κατανοήσει περί τίνος πρόκειται. Ειδικά όσα είναι σε διαφανείς συσκευασίες θα έπρεπε λογικά να είναι οι εύκολες περιπτώσεις. Ουδέν ψευδέστερον. Μπορεί…