Blog in Fog (II)

Τελευταία οι Άγγλοι ζουν τις δικές τους "μέρες Οδύσσειας", σαν αυτές που ζήσαμε το καλοκαίρι. Στο Βρετανικό Μουσείο εκτίθεται η ταπισερί του Bayeux , δανεική από τη Γαλλία. Τα εισιτήρια είναι προπωλημένα για μήνες. Στο μεγάλο αυτό κέντημα τοίχου παριστάνεται πώς οι Νορμανδοί κατέκτησαν την Αγγλία. Πώς αισθάνονται άραγε οι Άγγλοι γι' αυτό και πώς οι δανειστές Γάλλοι; Ας αρχίσω με ένα περιστατικό που μου συνέβη πριν καμιά εικοσαριά χρόνια. Είχα επισκεφθεί την έκθεση των βασιλικών κοσμημάτων στον Πύργο του Λονδίνου. Ανάμεσά τους ήταν το στέμμα του Αγίου Εδουάρδου ( St Edward's crown ) ή του  Εδουάρδου του Εξομολογητή , το οποίο στη συνέχεια φόρεσε ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής . Στην ταμπέλα δίπλα στο στέμμα αναφερόταν ως William the Conqueror. Στον άσχετο από ιστορία της Αγγλίας η αναφορά αυτή φαινόταν προφανώς τιμητική, το φορούσε κάποιος βασιλιάς κατακτητής. Πίσω μου όμως μια παρέα γάλλων γελούσε, έλεγαν πως είναι ο δικός τους  Guillaume le Conquérant , αυτός που είχε κα...

Αν και σκεφτόμουν να την αφήσω να μπει στις πλατφόρμες, χωρίς να τη δω ως τότε, δείλιασα, υποχώρησα στον πειρασμό και την είδα. Πώς να αντισταθώ στην πανταχόθεν προπαγάνδα και διαφήμιση; Εξ άλλου πώς θα μπορούσα να έχω γνώμη για  την ταινία χωρίς να τη δω, την ίδια ώρα που έχουν γνώμη οι πάντες; Ο θερινός ήταν γεμάτος. Ο σινεματζής καθυστερούσε την έναρξη, μετρούσε και ξαναμετρούσε τα ελάχιστα άδεια καθίσματα, ρωτούσε αν είναι κρατημένα, γιατί πιθανότατα έξω στο ταμείο υπήρχαν ακόμη κάποιοι που περίμεναν μήπως... Εννοείται ότι ο καθένας μπορεί να γράψει πλέον τη δική του Οδύσσεια, όσο μακρινή θέλει από την ομηρική. Ο Καζαντζάκης έγραψε τη δική του, ο James Joyce επίσης. Οι κινηματογραφιστές φαινόταν να έχουν εξαντλήσει το θέμα, πιο κοντά ή πιο μακριά από το πρωτότυπο, αλλά ο κ. Νόλαν ήθελε κι αυτός να δοκιμάσει την τύχη του. Η κινηματογραφική παράδοση έχει προ πολλού δώσει το δικαίωμα της απόλυτης ελευθερίας στον κινηματογραφιστή σε σχέση με ένα γραπτό κείμενο, από το οποίο αυτός μ...

 Το πρώτο "σοβαρό" βιβλίο που διάβασα έγραφε στο χρωματιστό χοντρό εξώφυλλό του "Ιλιάδα και Οδύσσεια". Λέγοντας "σοβαρό" εννοώ ότι δεν ήταν το τυπικό παιδικό βιβλίο με τα μεγάλα γράμματα και τις ζωγραφιές. Ήταν ένα κανονικό βιβλίο, με γράμματα λίγο μεγαλύτερα απ' αυτά για μεγάλους, με λίγα σκίτσα σχεδιασμένα με μαύρη μελάνη που έδειχναν σκηνές των δύο επών και προφανώς με κείμενο διαμορφωμένο για παιδιά. Μου το χάρισαν οι γονείς μου για να μένω απασχολημένος στη διάρκεια ενός ταξιδιού το καλοκαίρι μετά τη δευτέρα δημοτικού. Το διάβασα σχεδόν χωρίς σταματημό, θα μου πήρε δυο τρεις μέρες συνολικά. Όταν άρχισε η τρίτη δημοτικού στα διαλείμματα τα αγόρια ήμασταν χωρισμένα σε δυο αντίπαλες ομάδες, Έλληνες και Τρώες. Οι πιο πολλοί - και πιο δυνατοί - ήταν Τρώες. Οι Έλληνες είχαμε βαρεθεί να τρώμε ξύλο. Μετά από μερικές μέρες όμως τους ξεφούρνισα το μυστικό: Τον τρωικό πόλεμο τον είχαν κερδίσει οι Έλληνες. Απ' την επόμενη μέρα όλοι ήταν Έλληνες και γλυτώσ...