Blog in Fog (II)

Έχω ξαναγράψει για το ίδιο θέμα. Η Εθνικής Αντιστάσεως κοντά στη διασταύρωσή της με την Παπανικολή στο Χαλάνδρι είναι το εθνικό μας σύμβολο. Είναι η επιτομή του τι συμβαίνει σ' αυτή τη χώρα. Η μεσαία λωρίδα του δρόμου έτσι, ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση, χωρίς ιδιαίτερη διαγράμμιση, αλλάζει φορά. Ξαφνικά αλλάζει η θέση της διπλής γραμμής στα μουλωχτά, σβήνει η μια, αρχίζει η άλλη, σε μια καινοφανή σηματοδότηση που μόνο στην τριτοκοσμική Ελλάδα μπορεί να υπάρξει. Εν αρχή ην λοιπόν η κρατική κακοτεχνία, αγραμματοσύνη, αδιαφορία, κάτι άλλο; Εκεί επάνω στη συνέχεια κεντάει αριστουργήματα ο Έλληνας οδηγός και γενικώς ο Έλληνας "πολίτης". Εκεί που τελειώνει η δική του λωρίδα συνεχίζει, κάνοντας τον τυφλό, και μπαίνει μεγαλοπρεπώς στο αντίθετο ρεύμα. Τι κι αν καταπατήσει το δικαίωμα του άλλου. Τι κι αν τον βάζει σε κίνδυνο. Τι κι αν δημιουργεί χάος. Νοιάζεται κανείς σ' αυτή τη χώρα για τον άλλο; Προ δύο ετών κυκλοφορούσε ένα video καλοθελητών γειτόνων ότι η χώρα θα καταστ...

Η Μπανανία υπέγραψε μια διεθνή συνθήκη για την απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους. Γιατί την υπέγραψε; Μολονότι όλοι κατά βάθος γνωρίζουν ότι ανήκει στον τρίτο κόσμο, οι πολίτες της δε θέλουν να χωνέψουν αυτή την απλή αλήθεια. Αν μιλήσεις στους τελευταίους θα σου που ότι είναι τόσο πολιτισμένοι όσο οι Δανοί και οι Σουηδοί, αν όχι και καλυτερότεροι, οι δε πολιτικοί της κάνουν κινήσεις βιτρίνας, με τις οποίες προσπαθούν να παραστήσουν ότι η χώρα αυτή έχει κάτι κοινό με τις αναπτυγμένες χώρες. Δεν είχαν το θάρρος να παραδεχτούν ότι η χώρα τους είναι κατά βάση στο ίδιο κλαμπ με ορισμένες χώρες όπου το κάπνισμα είναι εθνική πληγή , αλλά τουλάχιστον έχουν την αξιοπρέπεια να μη υπογράφουν συνθήκες που δε θα κατάφερναν να εφαρμόσουν. "Μαφία, τζόγος και τσιγάρο πάνε πάντα μαζί στο Λας Βέγκας" , αλλά στην περίπτωση αυτή φαίνεται ότι το κακό περιορίζεται σε μια νησίδα. Τα μέτρα που παίρνονται βέβαια στη Μπανανία έχουν συνήθως την ίδια κατάληξη: Όχι μόνο δεν τηρούνται με σ...

Γίνεται σε τηλεοπτικό κανάλι συζήτηση για τα της ανώτατης παιδείας, εν όψει μάλιστα νέου νόμου που σίγουρα θα γεννήσει αντιπαραθέσεις σε ποικίλα πεδία. Μεταξύ των προσκεκλημένων είναι πρύτανης που αγωνίζεται να συμπληρώσει δυο προτάσεις τη φορά που με μύριους κόπους θα πάρει το λόγο. Ο οικοδεσπότης δημοσιογράφος αντί να περιοριστεί σε ερωτήσεις και στοιχειώδη συντονισμό πετάγεται συνεχώς απ' το ένα θέμα στο άλλο (επειδή δήθεν έτσι θα κρατήσει το ενδιαφέρον του τηλεθεατή), διακόπτει τις απαντήσεις, ιδίως τη στιγμή που αρχίζουν να γίνονται ενδιαφέρουσες και να θίγουν σοβαρά προβλήματα, επιμένει να φέρνει στο προσκήνιο επουσιώδη και βλακώδη πλην πιασάρικα θέματα κι αναλίσκεται σε περιπτωσιολογία ανασυρμένη απ' τις φοιτητικές του εμπειρίες, για τις οποίες ουδείς ενδιαφέρεται. Ο πρύτανης επισημαίνει το πρόβλημα με δυο λόγια και εκλιπαρεί να τον αφήσουν να μιλήσει για τα ουσιώδη. Δεν υπάρχει όμως έλεος απ' τον παντογνώστη και παντοδύναμο οικοδεσπότη. Για να μη πω ότι υπάρχει ένα ...

Το πρωί της Κυριακής διαβάζω τις εφημερίδες στο Internet, συχνά αγοράζω μια απ' αυτές, αλλά συχνότερα μόνο επειδή συνοδεύεται από ενδιαφέρουσα ταινία. Μερικές φορές η καλή ταινία προέρχεται από εφημερίδες που δε θ' αγόραζα ποτέ και που το χάρτινο μέρος τους καταλήγει στα σκουπίδια (κατά προτίμηση σε κάδο ανακύκλωσης χαρτιού) χωρίς να προλάβει να μπει στο σπίτι. Το κίνητρο βεβαίως της ταινίας υφίσταται όσο παραμένουν ψηλές (σε αντίθεση με άλλες χώρες) οι τιμές των DVD περασμένων ετών και μάλιστα ανώτερες της μέσης τιμής μιας κυριακάτικης εφημερίδας, δηλαδή των τεσσάρων περίπου Ευρώ (μη υπολογίζοντας, εννοείται, για τον μέσο αναγνώστη την παράνομη διακίνηση που ανθεί στο Internet). Γυρνώντας στο καθεαυτό περιεχόμενο των εφημερίδων, τι διαβάζω απ' αυτές; Τις ειδήσεις; Όχι, γιατί αυτές τις έχω επαρκώς κατανοήσει κατά τη διάρκεια της εβδομάδας από ειδησεογραφικές ιστοσελίδες παντός τύπου και ξαναβρεί μπροστά μου δυο και τρεις φορές την καθεμία. Αυτό που μου παίρνει 15-20 λεπτά ε...

Υπάρχουν κάτι παιδάκια, δυο τριών ετών, που τους μιλάς και δε σου μιλάνε, που βρίσκονται εντελώς στο δικό τους κόσμο, που τα βλέπεις να είναι δοσμένα σε δραστηριότητες χωρίς καμμιά επικοινωνία με άλλα άτομα, αφοσιωμένα σ' ένα δικό τους κόσμο, "προγραμματισμένα" σα ρομπότ που εκτελούν ένα άγνωστο πρόγραμμα. Κι όμως αργότερα ξαφνικά ξυπνούν απ' το λήθαργο και γίνονται κανονικά μέλη της κοινωνίας. Όχι όμως οι Νεοέλληνες. Στην εθνική οδό Αθηνών Λαμίας στο ύψος χοντρικά της Κηφισιάς υπάρχει μια ταμπέλα που λέει "130". Ουδείς την προσέχει. Αν ήμασταν στην Αυστρία όλοι οι οδηγοί θα έσπευδαν να τροποποιήσουν την ταχύτητά τους σε κάτι ανάμεσα στο 125 και στο 130. Εδώ όλοι οδηγούν σαν να ήταν το όριο γύρω στα 100, δηλαδή ο μέσος όρος παραβιάζει το φανταστικό αυτό όριο τρέχοντας με 110, υπάρχουν οι συνήθεις αργοί που βρίσκονται στον κόσμο τους και πάνε με όσο τους έρθει στο κεφάλι, 60, 70, 80, καθώς και οι συνήθεις μάγκες γκαζοφονιάδες και υποψήφιοι φονιάδες που πάνε ε...

Σε προηγούμενο κείμενο είχα γράψει "γιατί έκοψα το εξυπνόφωνο" . Πιστεύω ότι είχα εκθέσει αρκετά λογικά επιχειρήματα προς την κατεύθυνση αυτή, αλλά έσχατο κριτήριο της θεωρίας είναι πάντοτε η πράξη, τουλάχιστον για τους μηχανικούς. Το καλύτερο ίσως είναι να πω τι συνέβη. Πήγα σ' ένα κατάστημα κινητής τηλεφωνίας κι άλλαξα τη συνδρομή μου σε κάποια που ρητώς ανέφερε ότι είναι "χωρίς Internet". Συγχρόνως πήρα ένα νέο κινητό, απλούστερο υποτίθεται, αλλά σήμερα όλα τα κινητά έχουν ένα browser και δίνουν κάποιες εφαρμογές που απαιτούν σύνδεση με Internet. Παρ' όλα αυτά ήμουν εντελώς αποφασισμένος να τις αγνοήσω. Στο κατάστημα έκανα την εξής ερώτηση: "Τώρα αυτό το συμβόλαιο σημαίνει ότι (α) ακόμη κι αν θέλω δε μπορώ να συνδεθώ με Internet ή (β) ότι θα το πληρώσω χωρίς δωρεάν όγκο με κάποια τιμή; Η απάντηση ήταν (β), αλλά μου έδωσαν λάθος τιμή, πολύ πιο φτηνή από την πραγματική. Ήμουν λοιπόν πολύ προσεκτικός κι απαντούσα όλες τις φορές αρνητικά στο τηλέφωνό μου...

Παρακολούθησα πριν λίγες ώρες τις πρωινές ομιλίες του συνεδρίου της ΕΕΤΤ. Ο στόχος του συνεδρίου είναι να προωθήσει το νέο σχέδιο ανάπτυξης των ευρυζωνικών δικτύων, που βασίζεται στο να φτάσουν οπτικές ίνες ως τα σπίτια. Για όσους είναι μακριά απ' την τεχνολογία αξίζει να ειπωθούν δυο λόγια: Ένα τέτοιο σχέδιο είναι δύσκολο όχι τόσο γιατί κοστίζουν οι οπτικές ίνες ή άλλα παρελκόμενα της σύγχρονης τεχνολογίας, όσο γιατί κοστίζει το μέρος που απαιτεί "χαμηλή" τεχνολογία, δηλαδή σκάψιμο των δρόμων για να περάσουν οι ίνες. Πριν μπω στο κύριο θέμα, θα ήθελα να σχολιάσω ένα περίεργο φαινόμενο που συμβαίνει στα συνέδρια της ΕΕΤΤ. Μπορεί βεβαίως αυτό το φαινόμενο να έχει μια εντελώς λογική εξήγηση, την οποία θα μπορούσαν να μας δώσουν οι αρμόδιοι της εν λόγω αρχής, αλλά τα εσωτερικά του ελληνικού κράτους και των αρχών του δεν είναι υποχρεωμένοι να τα υφίστανται όσοι παρακολουθούν τέτοια συνέδρια, μιας και κατά τεκμήριο είναι άνθρωποι που η ωριαία απασχόλησή τους (και η αντίστοιχη ...