Blog in Fog (II)

Διάβαζα προ ημερών στις πρώτες σελίδες του νέου βιβλίου του Δ. Χωραφά με τίτλο Public debt dynamics of Europe and the US πως βυθιστήκαμε στα χρέη επειδή οι χώρες μας κυβερνώνται by politicians who are no better than second raters . Εντάξει, θα 'λεγε κανείς, το ξέρουμε πως μας κυβερνούν οι μετριότητες, εν πάση περιπτώσει όχι οι "άριστοι" της Πολιτείας του Πλάτωνα. Τους βλέπουμε εξ άλλου να παρελαύνουν κάθε μέρα στα κανάλια, που τους χαϊδεύουν, με τα οποία διαπλέκονται, με το βλέμμα εκείνο του "πονηρού πολιτευτή" που λέει κι ο Σαββόπουλος. Μπορεί να νομίζουν ότι μας ξεγελούν, ή μπορεί και να μας ξεγελούν πότε πότε. Αλλά κάπου κάπου κάτι κάνουν που τους προδίδει ακόμη και στον πιο αφοσιωμένο τους ακροατή, όσο κι αν με έπεα πτερόεντα προσπαθούν να τον κάνουν πιο χαρούμενο για το χάλι όπου τον κουβάλησαν. Κάτι κάνουν που δείχνει πως το πραγματικό ενδιαφέρον τους γι' αυτόν τον τόπο δεν πάει βήμα παρακάτω απ' τα προσωπικά και κομματικά τους στενά συμφέροντα, ...

Ο άνθρωπος ζει καλύτερα σε ομάδες. Πρόκειται για μια αλήθεια πασίγνωστη, χαραγμένη στα γονίδιά του από πολλές πολλές χιλιάδες χρόνια. Ο άνθρωπος ως μονάδα ήταν πολύ μακριά από την κορυφή της τροφικής αλυσίδας, έφτασε όμως γρήγορα εκεί δρώντας ομαδικά. Κι ότι είναι γραμμένο από παλιά δεν ξεγράφεται εύκολα. Περιμένει πότε θα βρει την ευκαιρία να βγει στην επιφάνεια. Οι υπολογιστές ξεκίνησαν στραβά σ' αυτό το ζήτημα. Η ενασχόληση μ' αυτούς έγινε γρήγορα μια δουλειά μοναχική. Ο  Joseph Weizenbaum το 1976 στο βιβλίο του με τίτλο "Computer power and human reason" μίλησε για τον "ψυχαναγκασμένο" προγραμματιστή (compulsive programmer). Τη σημασία αυτού του όρου την ξέρουν από πρώτο χέρι σίγουρα όλοι όσοι έχουν περάσει από προγραμματισμό υπολογιστή. Όσο ο τελευταίος αρνείται να εκτελέσει αυτό που έχει στο μυαλό του ο προγραμματιστής (και δεν το έχεις μετατρέψει σωστά σε κώδικα), τόσο ο τελευταίος δε σηκώνει κεφάλι απ' την οθόνη. Είναι κάτι σαν αναμέτρηση ανάμε...

Η Ρόδος το χειμώνα μου θύμισε έντονα ένα θεατρικό έργο, "το λιοντάρι τον χειμώνα" . Πρώτη φορά το άκουσα μικρός στο ραδιόφωνο και δεν κατάλαβα πολλά. Το χειμώνα οι επιχειρήσεις των ηγεμόνων του μεσαίωνα σταματούσαν, μπορούσαν μόνο να ζεσταίνονται δίπλα στη φωτιά στους κρύους πύργους τους και να ασχολούνται με δολοπλοκίες και με την προετοιμασία των νέων τους ανοιξιάτικων επιχειρήσεων. Η Ρόδος είναι ένα υπαίθριο μουσείο από μόνη της. Μπορείς να γυρίσεις τα κάστρα, να τα μελετήσεις, να τα φωτογραφίσεις, να τα ζωγραφίσεις, ή απλώς να βγάλεις το σκύλο σου βόλτα στην τάφρο, όπως κάνουν πολλοί ντόπιοι. Μπορείς να περάσεις τις πύλες μία μία, να περιπλανηθείς στην παλιά πόλη και να δεις αρχαία και νεότερα μνημεία, παλιά τζαμιά, κατάκλειστα μαγαζιά, ησυχία. Ή μπορείς απλώς να πίνεις τον καφέ σου στην παραλία ενώ τα κύματα σκάνε πάνω στο φρούριο του Αγίου Νικολάου, κοντά στο Μανδράκι, που το έλεγαν "Μανδράκι" και το μεσαίωνα, όταν είχαν στρατοπεδεύσει εκεί οι στρατοί του Β...

Σήμερα διαβάζω πρωί πρωί τον εξής τίτλο "ηλεκτρονική διακίνηση εγγράφων στο δημόσιο μέχρι το 2014". Δε μπόρεσα να μη σκάσω στα γέλια, ειδικά μετά από ένα χθεσινό γεγονός που περιγράφω στη συνέχεια. Παίρνω ένα email με το εξής ερώτημα: "Αυτή η ανάρτηση κτηματογράφησης που ανακοινώθηκε ποιες περιοχές της Σάμου πιάνει;" Ο ερωτών είχε διαβάσει σε εφημερίδα μια ανακοίνωση, όπου η περιοχή ήταν γραμμένη τελείως λάθος (αλλά σήμερα το πρωί έχει γίνει διόρθωση με copy-paste απ' το κτηματολόγιο, προς τιμήν τους, αλλά όπως θα δείτε αυτό δεν ήταν αρκετό). Μπαίνω στο κτηματολόγιο, όπου αναφέρεται η εξής περιοχή: "Δ. Κοινότητα Σάμου της Δημοτικής Ενότητας Βαθέως Σάμου" (με ωμέγα). Ωστόσο μετά από λίγο ξέθαψα τη σχετική απόφαση με full path:  " της Δημοτικής Κοινότητας Σαμίων < της Δημοτικής Ενότητας Βαθέος < του Δήμου   Σάμου < της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου < της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου” (ευτυχώς εδώ "Βαθέος" με όμικρον). Τα διαχω...

Την εποχή που εξαπλώνονται τα κοινωνικά δίκτυα κι ανεβαίνει ο όγκος των δεδομένων, που "ξοδεύει" ο μέσος πελάτης της "κινητής τηλεφωνίας" (τη βάζω σε εισαγωγικά γιατί πια ενδιαφέρει περισσότερο η μεταφορά δεδομένων παρά η μεταφορά φωνής), οι εταιρίες κινητής περί άλλα τυρβάζουν, αν λάβουμε υπόψη τις προσφορές που κάνουν στον πιθανό πελάτη. Αντί να του δίνουν πακέτα πλούσια σε δεδομένα, μετατρέπουν τα τελευταία σε δόλωμα δοσμένο με το σταγονόμετρο, συνοδευτικό πακέτων πολυλογίας. Είχα μιλήσει παλιότερα για το "κόλπο" των συμβολαίων, δηλαδή για το ότι σε αναγκάζουν να πληρώνεις ένα ποσό είτε καταναλώσεις είτε όχι. Γιατί με την ίδια λογική δεν κάνουμε το ίδιο και με το γάλα; Γιατί να μην πληρώνουμε τους γαλακτοπαραγωγούς με ένα πάγιο και να αγοράζουμε σταθερή ποσότητα όλο το χρόνο, το πιούμε δεν το πιούμε; Οι τηλεφωνατζήδες είναι πιο έξυπνοι από τους γαλατάδες; Ξεκίνησα όμως αυτό το κείμενο για να διηγηθώ μια άλλη πλευρά του προβλήματος, τι θα πάθει ο πε...

Προχτές πήρε το μάτι μου ένα καινούργιο application («απλικέσιο» που λέγανε πέρσι στις διαφημίσεις της κινητής τις εμπνευσμένες από την «αγνή επαρχία»), ένα κάπως προχωρημένο ξυπνητήρι. Ανάμεσα στους ήχους που είχε για ξύπνημα ήταν κάτι σαν τον πρωινό ήχος χωριού, με φωνές από κοκκόρια, κατσίκες κι άλλα οικιακά ζώα. Επίσης είχε ένα ήχο παραλίας, με κύματα και γλάρους. Τέτοιους ήχους φανταζόμαστε πως θα βρούμε μπροστά μας στις καλοκαιρινές διακοπές, και πριν απ’ όλα ησυχία. Βρίσκομαι σ’ ένα παραθαλάσσιο χωριό ενός μακρινού ακριτικού νησιού. Οι τουρίστες είναι λίγοι, τόσο λίγοι  που κάνουν τους εστιάτορες και τους ιδιοκτήτες των λιγοστών καφέ και ποτάδικων να διαμαρτύρονται σε πρώτη ευκαιρία. «Όλη η Ελλάδα είχε αύξηση, και μεις μείωση εξ αιτίας των δύσκολων ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών» σου λένε. Κι εσύ μπορείς να φαντάζεσαι την υπέροχη ησυχία ενός τέτοιου χωριού, σε αντίθεση με τη φασαριόζικη, ας πούμε, Μύκονο. Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική και σκληρή...

Ευρισκόμενος σ’ ένα νησί του Αιγαίου κάνω μερικές διαπιστώσεις. Αμφιβάλλω αν έχουμε μάθει οτιδήποτε απ’ την κρίση. Αντιθέτως το μόνο που προχωράει είναι η διάλυση. Για πρώτη φορά εκνευρίστηκα στο περίπτερο ενός χωριού χαμένου στο πουθενά, σίγουρα όχι σε τουριστική περιοχή. Ο περιπτεράς μ’ έκοψε για όχι ντόπιο, ούτε και φαντάρο (υπάρχει κοντινό στρατόπεδο) και μου χρέωσε το μπουκαλάκι νερό πενήντα λεπτά. Αν θυμάμαι καλά υπάρχει αγορανομική διάταξη για τριανταπέντε, ή μήπως όχι; Στο βενζινάδικο αγόρασα μια τρόμπα για λάστιχα. Πριν φουσκώσω το πρώτο διαλύθηκε. Στο μαγαζί με ηλεκτρονικά αγόρασα ένα ζευγάρι ακουστικά. Ήταν τόσο παλιά που τα αφρολέξ μαξιλάρια των αυτιών έγιναν σκόνη μόλις άνοιξα το κουτί. Και οι δύο μου έδωσαν πίσω τα λεφτά. Αν ήμουν περαστικός όμως; Οι δρόμοι είναι χαλασμένοι, οι αναρτήσεις των αυτοκινήτων και των οδηγών ταλαιπωρούνται, μα οι μάγκες οδηγούν σφαιράτοι. Αν οδηγούν πίσω σου εφαρμόζουν με συνέπεια την ταχτική του εκβιασμού από απόσταση μέτρου. Τις...