Blog in Fog (II)

Ο Richard Holygrail σε μια από τις δημοσιογραφικές αποστολές του στον τριτοκοσμικό νότο αποφάσισε να κάνει, στον ελεύθερο χρόνο του, μια εκδρομή στις Σπέτσες. Έψαξε να βρει ξενοδοχείο μέσα από τα συνηθισμένα του ηλεκτρονικά κανάλια, μα προς μεγάλη του έκπληξη όλα ήταν κλεισμένα. Η αλήθεια είναι πως ήταν και τελευταία στιγμή, αλλά υπέθεσε ότι οι Έλληνες είναι σε κρίση, αναλογίζονται την κατάστασή τους κι αν μη τι άλλο δεν έχουν λεφτά για άσκοπο ξόδεμα. Επειδή όμως ο R. H. είναι επίμονος και δεν έχει μάθει να αποθαρρύνεται απ' τις δυσκολίες, αλλά και επειδή άρχισε να σκέφτεται ότι κάτι περίεργο συμβαίνει εκεί στα ελληνικά νησιά που πρέπει να εξιχνιαστεί, σκέφτηκε να πάει οδικώς, ώστε αν χρειαστεί να αναζητήσει ξενοδοχείο στην κοντινή στεριά. Άνοιξε τους σχετικούς χάρτες στον υπολογιστή του και πήρε την πληροφορία ότι για λιγότερα από 200 χλμ. χρειαζόταν τρεις ώρες. Υπέθεσε ότι υπήρχε ίσως μια υπερβολή στην εκτίμηση, αλλά είχε χρόνο. Νοίκιασε ένα αυτοκίνητο και ξεκίνησε γ...

Η τηλεφωνία υποχωρεί καθημερινά. Ήταν το marketing του προηγούμενου αιώνα αυτό που έκανε τις νοικοκυρές να καίνε τις κατσαρόλες εξ αιτίας των πολύωρων τηλεφωνημάτων. Αν σήμερα καίγονται φαγητά, αυτό μάλλον οφείλεται στα κοινωνικά δίκτυα. Τώρα πια στη μόδα είναι το texting. Τηλεφωνούμε ίσως υπερβολικά μέσα απ' το αυτοκίνητο (ριψοκινδυνεύοντας τη ζωή μας) μόνο επειδή το texting είναι ακόμη πιο επικίνδυνο (αλλά κι αυτό έχει σχεδόν λυθεί, μπορούμε να υπαγορεύουμε). Το έξυπνο τηλέφωνο μετατρέπεται σε μια γενική μηχανή επικοινωνίας, που όμως είναι όλο και λιγότερο κλασσικό "τηλέφωνο". Είναι θέμα χρόνου κάποιος να βγάλει μια συσκευή που θα είναι απαλλαγμένη από την τηλεφωνική συνιστώσα. Εξ άλλου μπορεί να υποκατασταθεί από κάμποσες άλλες υπηρεσίες φωνής (και εικόνας), αν και όταν χρειαστούν. Η ψυχολογία του texting είναι πολύ διαφορετική από εκείνη της τηλεφωνίας. Είμαι σε επαφή με τη γενική έννοια, ανταλλάσσω ιδέες, μηνύματα, ψηφιακά προϊόντα, αλλά δεν απαιτώ την προσοχή τ...

Προ καιρού είχα απαγορεύσει στους φίλους μου να παρακολουθούν τα γνωστά ψευτοδελτία ειδήσεων που τρομοκρατούν τον κόσμο και συμβάλλουν στην αύξηση του αριθμού των καταθλιπτικών. Είμαι βέβαιος ότι όσοι ακολούθησαν την οδηγία έχουν τα μάλα βελτιώσει την ψυχική τους γαλήνη και υγεία. Τώρα σκέφτομαι να τους επιβραβεύσω περαιτέρω αίροντας εν μέρει την απαγόρευση για μια ειδική κατηγορία ειδήσεων, τις κωμικές ειδήσεις. Οι κωμικές ειδήσεις δεν είναι υποχρεωτικό να φαίνονται από μακριά ως τοιαύτες. Ούτε να ήταν κωμική η πρόθεση του συντάκτη τους. Ούτε να έγινε η είδηση κωμική από δική του αβλεψία. Είναι η κατάστασή μας, ως οργανωμένης (λέμε τώρα) κοινωνίας, που την κάνει κωμική. Θα δώσω όμως ένα παράδειγμα για να γίνω σαφέστερος. Διαβάστε την είδηση με τίτλο "δαγκάνες στα παράνομα παρκαρισμένα οχήματα" . Όταν είδα τον τίτλο σκέφτηκα "επιτέλους, τι καλά". Ύστερα διάβασα παρακάτω: "η διοίκηση του δήμου (Θεσσαλονίκης) αναμένεται να παραλάβει είκοσι δαγκάνες μπλοκαρίσμα...

Αγκαπητή κυγία Αγγέλα, τυμάσαι πγόπεγσι που είπες ότι οι τιμές τα πέσουν; Ντεν πέφτουν λέμε με τίποτε, εσύ ντεν ντεν έκεις ιντέα από Έλληνα. Δε θα πω για τον καφέ σε κρυμμένη απ' το Θεό παραλία νησιού, που είχε την ίδια τιμή με το κεντρικό καφέ στην πλατεία του Μονακό. Ούτε για τις τυρόπιττες που πρέπει ντε και καλά να τρώμε αντάμα με τον καφέ για να μην πέσει η τιμή του. Ούτε για τις νέες τιμές διατίμησης που έχουν ξεχάσει να υλοποιήσουν κάτι κυλικειάρχες. Δε θα πω ακόμη για την εξωφρενική τιμή που σε λίγο θα πουλιέται το πετρέλαιο θέρμανσης. Τώρα όμως το Σαββατοκύριακο είπα να κάνω οικονομία στη βενζίνη, δεν πάω πια μακρινές εκδρομές, βενζίνες γαρ και διόδια. Είπα για οικονομία να πάω μόνο μέχρι το Κολωνάκι. Πήγα στο βυζαντινό μουσείο, να δω μια έκτακτη έκθεση βιβλιοδεσίας. Εξαίρετο το νέο κτήριο, δε λέω. Όμως τα μόνιμα εκθέματα τα 'χω δει και ξαναδεί. "Για την έκθεση βιβλιοδεσίας" τους λέω στην είσοδο. "Ναι, ναι, πάρτε το κανονικό εισιτήριο και μπείτε όπου ...

Μολονότι η φιλοσοφία έχει οπωσδήποτε χώρο για την διαφορετική άποψη, διακηρυγμένος σκοπός της είναι η αναζήτηση της αλήθειας, έστω κι αν φτάνει συχνά στο σημείο να μην ξέρει τι ακριβώς είναι η αλήθεια ή η πραγματικότητα. Η νομική αντίθετα φαίνεται πως κρατάει για τον εαυτό της το προνόμιο της αμφισβήτησης οποιασδήποτε "αλήθειας". Η πρακτική αυτή βρίσκει ίσως το απόγειό της στην υπεράσπιση ενός κατηγορούμενου από τον νομικό του συμπαραστάτη. Αρχίζοντας όμως από κει φαίνεται να διαπερνάει σε διαφορετικούς βαθμούς όλη την άσκηση της νομικής. Έτσι η νομική μετατρέπεται σε ένα αέναο παιχνίδι καθορισμού των όρων, ένα παιχνίδι πολύ διαφορετικό από το συνηθισμένο παιχνίδι της φιλοσοφίας ή των μαθηματικών ή της φυσικής που εν γένει εξερευνούν ένα παιχνίδι, του οποίου τους όρους έθεσαν άλλοι. Αυτές ήταν σκέψεις που μου δημιούργησε μια είδηση που διάβασα σήμερα το πρωί: Το συμβούλιο επικρατείας αποφάσισε ότι είναι δυνατό να καταβάλλονται δίδακτρα από τους φοιτητές μεταπτυχιακών πρ...

Στον γάμο του Κουτρούλη, του Αλέξανδρου Ραγκαβή, δηλαδή περί το 1845, ακούγεται πως ο Κουτρούλης θα γίνει υπουργός. Αμέσως εμφανίζεται δημοσιογράφος που του πουλάει τις υπηρεσίες του, δηλαδή φιλικές κρίσεις, με αντάλλαγμα φυσικά. Στον τύπο δε φαίνεται να άλλαξαν πολλά από τότε. Ύστερα ήρθε η μπλογκόσφαιρα, πιο αθώα και αδιάφθορη δήθεν. Κι όμως η πιο ευγενής φιλοδοξία ενός μπλόγκερ δεν είναι άλλη από την απόκτηση χρηματοδότη. Η συνταγή είναι απλή, αρχικά προσπαθείς να δημιουργήσεις καλή φήμη σ' ένα πεδίο, ύστερα κάποιος μπορεί να σε προσέξει και να σου ζητήσει τις υπηρεσίες που προσφέρθηκαν στον Κουτρούλη. Η αλήθεια είναι πως δεν ήθελα να θίξω ένα τόσο πλατύ θέμα. Κυρίως με απασχολούσε κάτι άλλο πιο συγκεκριμένο, το πώς οι μπλόγκερς στην περιοχή της τεχνολογίας τα παίρνουν για να βαφτίζουν το κρέας ψάρι. Οι εταιρίες που κατασκευάζουν έξυπνα κινητά προφανώς έχουν μπόλικα κονδύλια για "δημόσιες σχέσεις". Αν το κάνουν οι φαρμακευτικές με τους γιατρούς, γιατί όχι κι αυτές...

Ο πλήρης τίτλος αυτού του κειμένου είναι "γιατί ο Έλληνας οδηγός (και όχι μόνο) είναι απαράδεκτος, γιατί έτσι γινόμαστε όλοι αργά ή γρήγορα και γιατί μ' αυτόν τον τρόπο ζημιωνόμαστε όλοι". Νομίζω αυτό που μου συνέβη (για πολλοστή φορά) το πρωί είναι μια εύληπτη και διδακτική ιστορία για τον τρόπο που λειτουργεί η ελληνική κοινωνία. Εξηγεί για ποιο λόγο έχουμε φτάσει εδώ που φτάσαμε και δεν έχουμε καμμιά απολύτως ελπίδα μακροπρόθεσμα απέναντι σε κοινωνίες που λειτουργούν με συνεργασία, αποδοτικότητα και τάξη. Θα μπορούσε να θεωρηθεί κι ως ένα ακόμη παράδειγμα απ' τη θεωρία παιγνίων. Οδηγώ και στο βάθος του δρόμου είναι ένα φανάρι που βγάζει σε μια λεωφόρο, δεξιά ή αριστερά. Ο δρόμος είναι στενός εξαιτίας των παρκαρισμένων, αλλά κοντά στο φανάρι χωράνε δυο αυτοκίνητα. Πρόκειται να στρίψω αριστερά, πίσω μου κινείται ένα άλλο αυτοκίνητο. Το λογικό και το σύμφωνο με τον κώδικα είναι να πάω στην αριστερή λωρίδα, αφήνοντας χώρο για τον άλλο στην περίπτωση που θα στρίψει...