Blog in Fog (II)

Τα παρακάτω είναι ό,τι είδα σε τρεις περιπτώσεις, δύο εκδηλώσεις για τα 200 χρόνια της επανάστασης σε νησί του Αιγαίου και ένα θαλάσσιο ταξίδι. Ομολογώ ότι από την πρώτη έφυγα, δεν άντεξα. Ήταν μια εκδήλωση εορτασμού της επανάστασης σχεδόν με προδιαγραφές συνεδρίου, με εξαίρετους ομιλητές, πλην υπό την σκέπη της τοπικής δημαρχίας. Τα πλαστικά καθίσματα στον περίβολο ενός δημόσιου κτηρίου ήταν διαταγμένα χωρίς αποστάσεις, όλο και περισσότερος κόσμος έμπαινε ("όλοι οι καλοί χωράνε"). Μπήκα πέντε δέκα λεπτά, ύστερα της επιθυμίας να ακούσω τις ομιλίες επικράτησε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Στον γειτονικό δήμο του ίδιου νησιού έγινε δυο βδομάδες αργότερα μια ορθή επανάληψη σχεδόν της ίδιας εκδήλωσης, εν μέρει με τους ίδιους ομιλητές. Ένας από τους προσκεκλημένους ομιλητές ήταν ομότιμος καθηγητής, συνάδελφος με τον οποίο ήμασταν σε επαφή. Μου είχε στείλει μήνυμα γι την εκδήλωση κάμποσες μέρες πριν γίνει. Τον προειδοποίησα για την (μη) τήρηση των μέτρων, ζήτησε εγγυήσεις από του...

Φοβάμαι ότι αυτόν τον καιρό οι δυτικές κοινωνίες χωρίζονται άσχημα στα δυο εξ αιτίας της επιδημίας και των περί εμβολιασμού απόψεων κι αυτό περιλαμβάνει την ελληνική, όσο κι αν είναι κάπως πιο ανατολίτικη από άλλες. Μιλάω για τις "δυτικές" κοινωνίες επειδή άλλες, όπως π.χ. οι κοινωνίες της Άπω Ανατολής, χειρίζονται την πανδημία αλλιώς. Εκεί μπορείς να βρεις μέτρα που εφαρμόζονται δραστικά και χωρίς χώρο για αντιρρήσεις, μπορείς να βρεις εφαρμογές (apps) που καταγράφουν στενά τις κινήσεις των ατόμων ως πιθανών φορέων. Ακόμη και στην πιο ευρωπαϊκή Ρωσία η εκκλησία δεν τόλμησε να παρεκκλίνει από την εθνική οδηγία περί εμβολιασμού, ενώ στην Ελλάδα εμφανίζεται ως ένας ακόμη εταίρος στο παιχνίδι της δημοκρατίας. Μολονότι το ζήτημα του εμβολιασμού έχει αποκτήσει πολλές διαστάσεις (που κανονικά δεν θα έπρεπε να έχει), περιλαμβανομένης ακόμη και της ποδοσφαιρικής (κυριολεκτικά και μεταφορικά), μέρος του προβλήματος είναι η έλλειψη πληροφόρησης. Σε πολλές περιπτώσεις δεν χρειάζεται παρ...

Η πρώτη μου επαφή με την Οδύσσεια ήταν στην δευτέρα δημοτικού. Τελειώνοντας η χρονιά έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο με τίτλο "Ιλιάδα-Οδύσσεια". Το διάβασα το καλοκαίρι. Όταν το φθινόπωρο στην αυλή του σχολείου παίζαμε "πόλεμο" ανάμεσα σε Έλληνες και Τρώες, οι περισσότεροι είχαν δηλώσει Τρώες, άγνωστο γιατί. Οι Έλληνες ήμασταν λίγοι κι αδύναμοι. Και κάποια στιγμή με εκδικητική χαρά τους έσκασα τη βόμβα: "Μα τον πόλεμο, να ξέρετε, τον κέρδισαν οι Έλληνες". Την άλλη μέρα οι Τρώες ήταν σχεδόν ανύπαρκτοι. Ένα απ' τα επόμενα καλοκαίρια, στο σπίτι της γιαγιάς βρήκα κάτι κιτρινισμένα προπολεμικά αναγνωστικά, τα φύλλα ήταν ραμμένα με το χέρι. Κάμποσα αναγνώσματα προέρχονταν από την Οδύσσεια. Πώς γνώρισε ο γερασμένος σκύλος το αφεντικό του, παρ' όλο που είχαν περάσει είκοσι χρόνια. Ύστερα κάναμε Όμηρο στο γυμνάσιο, απ' το αρχαίο κείμενο. Στις δύο λέξεις η μια ήταν άγνωστη, αν όχι και οι δύο. Πόσο κείμενο αντέχεις να διαβάσεις, όσο γοητευτικές κι αν ήταν ...

Τα περί της δημιουργίας ανωτάτης σχολής υψηλής ωρολογοποιίας στην Ουγκανία τα έχω αφηγηθεί σε μια προηγούμενη ιστορία με τίτλο  το ρολόι , καθώς και το πώς εκείνη η σχολή δεν είχε καλή κατάληξη εξ αιτίας της κακοδιαχείρισης. Τώρα θα πω πώς γίνονταν οι εκλογές που έβαλαν κι αυτές το λιθαράκι τους στην τελική έκβαση των πραγμάτων. Θα αφήσω στην κρίση του αναγνώστη τι ήταν τελικά πιο βλαπτικό και οδήγησε στην έκπτωση της σχολής. Αρχικά στη σχολή, όπως είχα εξηγήσει, είχαν προσληφθεί μερικοί καθηγητές από το εξωτερικό και στη συνέχεια γηγενείς. Όλοι αυτοί είχαν λίγο ως πολύ κάμποσο εγωισμό και κοινή αντίληψη για το πώς έπρεπε στη συνέχεια να εκλέγονται οι επόμενοι. Η βασική αρχή ήταν να βασανίζουν για πολλά χρόνια όποιον ήταν μαζί τους σε θέση ερευνητή, βοηθού κ.λπ. και λίγο πριν τη συνταξιοδότησή τους να εκλέγουν τον πιο υποτακτικό, πιο βολικό, ίσως και τον πιο κόλακα, ως διάδοχο. Οι υποψήφιοι διάδοχοι ζούσαν σε μια κόλαση ανταγωνισμού γνωρίζοντας ότι μόνο ένας θα έπαιρνε κάποτε τη θέ...

 Είναι γεγονός ότι η γλώσσα εξελίσσεται και δια των λαθών, δηλαδή λάθη που κάνουν πολλοί και για πολύ χρόνο στο τέλος ενσωματώνονται στο "ορθό" τμήμα της. Ωστόσο για να μην πάθω κανένα καρδιακό μέχρι τότε ο γιατρός μου συνέστησε να αποφεύγω κείμενα με μερικά πολύ οδυνηρά λάθη. Τα συνοψίζω: - Το εξ δεν παίρνει απόστροφο - τελεία και παύλα και πολύς κόσμος πρέπει να το πάρει απόφαση, ιδιαίτερα οι διαφημιστές και οι δημοσιογράφοι. Κάτι εκπαιδευτικά ιδρύματα που γράφουν σε διαφημίσεις ή ιστοσελίδες το εξ αποστάσεως κολλώντας και μια απόστροφο στο εξ καλύτερα να μάθουν πρώτα γραμματική στους δικούς τους καθηγητές και μετά να μορφώσουν μαθητές. Απόστροφο παίρνουν λέξεις που προέρχονται από συγκοπή, δηλαδή τους λείπει κάποιο γράμμα στο τέλος, π.χ. η πρόθεση επί μπορεί να γίνει επ' ή εφ' (όπως λέγαμε αίτησις εφ' απλού χάρτου , όπου το τελευταίο παραμένον σύμφωνο π γίνεται φ επειδή η λέξη απλός έπαιρνε δασεία την παλιά εποχή του πολυτονικού). Όμως το εξ δεν παθαίνει καμ...

 Η Ουγκανία ήταν μια χώρα ευτυχισμένη, με εύκρατο κλίμα και εύφορη γη. Οι Ουγκανοί δεν ήταν ούτε πολύ φτωχοί, ούτε πολύ πλούσιοι. Ίσως να ήταν πλουσιότεροι αν δεν είχαν μια αντιπάθεια στην οργάνωση, αλλά και χωρίς αυτήν κατάφερναν να τα φέρνουν βόλτα και να απαλλάσσονται από τα περιττά άγχη. Για παράδειγμα, ενώ όλα τους τα λεωφορεία είχαν μπροστά ψηλά πάνω από τον οδηγό ένα μεγάλο ρολόι, αυτό πάντοτε έδειχνε μεσάνυχτα (ή μεσημέρι) γιατί κανείς ποτέ δεν έμπαινε στον κόπο να το βάλει μπροστά. Αυτό ίσως εξηγούσε γιατί τα λεωφορεία δεν είχαν καν προγράμματα δρομολογίων ή αν είχαν αυτά ήταν καθαρά διακοσμητικά. Πάλι όμως η σωστή εξήγηση μπορεί και να πηγαίνει ανάποδα. Το ίδιο συνέβαινε και με τα δημόσια κτήρια, είχαν ρολόγια επειδή κάποτε έγινε μια μεγάλη προμήθεια, αλλά κι εκεί ήταν κάπου σταματημένα σε μια τυχαία ώρα. Αν τύχαινε να δείχνουν και ημερομηνία, ήταν κι αυτή τυχαία. Ωστόσο ένας από τους κυβερνήτες της Ουγκανίας, ένας άνθρωπος φιλοπρόοδος και ταξιδεμένος, είχε δει ότι σ...

Αυτές τις μέρες κυκλοφορεί μια νέα ταινία για την επίδραση των κοινωνικών δικτύων πάνω μας με τίτλο The Social Dilemma . Όλα τα ζητήματα που αναφέρονται στην ταινία είναι γνωστά στην έρευνα, στη βιβλιογραφία και κατά κανόνα αποτελούν μέρος των μαθημάτων που γίνονται σε σχετικές σχολές στα πανεπιστήμια, σε γνωστικές περιοχές σχετικές με κοινωνικά δίκτυα, media, ασφάλεια και ιδιωτικότητα. Η ταινία εκλαϊκεύει και προσφέρει αυτή τη γνώση στο ευρύ κοινό, σε όποιο βάθος μπορεί να καλυφθεί στα χρονικά όρια και με τα μέσα ενός ντοκιμαντέρ. Περιλαμβάνονται δραματοποιήσεις. Περιλαμβάνονται επίσης συνεντεύξεις από ανθρώπους που πήραν αποφάσεις και σχεδίασαν τα κοινωνικά δίκτυα. Ας παρατηρηθεί πάντως το εξής: Το γεγονός ότι οι τελευταίοι ήταν σχεδιαστές, κατασκευαστές και διαχειριστές κοινωνικών δικτύων και άλλων συστημάτων δεν τους καθιστά οπωσδήποτε απόλυτες αυθεντίες να αναλύσουν τα συστήματα και τις συνέπειές τους, αρκεί να θυμηθούμε ότι πολλοί απ’ αυτούς δήλωσαν ότι δεν ήξεραν τι έκαναν στην ...