Blog in Fog (II)

Πρώτη φορά πήγα στο Brighton τον Ιούνιο του 1985, για το συνέδριο του IEEE στην περιοχή της θεωρίας πληροφορίας. Είχα υποβάλει ένα άρθρο κάμποσο καιρό πριν, διαλέγοντας το πρώτο συνέδριο που μου είχε φανεί κάπως σχετικό. Πιθανότατα δεν είχα ιδέα πού πήγαινα να μπλέξω. Ήταν ακόμη ο καιρός που στα ξενοδοχεία σπάνια κάναμε κρατήσεις. Μιλάμε φυσικά για κρατήσεις τηλεφωνικές ή με φαξ. Πήρα το τρένο απ' το Λονδίνο και βρέθηκα στο Brighton απόγευμα, παραμονής της αρχής του συνεδρίου. Το συνέδριο ήταν στην άκρη της παραλίας, αλλά η πρώτη μου φροντίδα ήταν να βρω ένα ξενοδοχείο και να ξεφορτωθώ τη βαλίτσα. Θυμάμαι μια πόλη μέσα στην αχλή της απογευματινής υγρασίας, κοντά στο ηλιοβασίλεμα. Μπροστά στον παραλιακό δρόμο απλωνόταν η αμμουδιά, λίγοι τολμούσαν ακόμη Ιούνιο να κάνουν μπάνιο. Σταμάτησα μπροστά στο πρώτο ξενοδοχείο που μου φαινόταν καθαρό και συμπαθητικό, κι έβλεπε στη θάλασσα. Στην πρόσοψη κρέμονταν στρογγυλοί εξώστες με τζαμαρίες. Μπήκα στη ρεσεψιόν, ερχόταν μια μυρωδιά απ'...

Το όνομα του Πικάσο στην Αθήνα είναι διαχρονική αξία, παρ' όλο που οι Έλληνες είναι ταξιδευτές, έχουν πάει Παρίσι, Μαδρίτη, ίσως και Αντίμπ, κι έχει πολλών χορτάσει το μάτι από έργα του πιο διάσημου της μοντέρνας τέχνης. Η αλήθεια είναι πως όταν έφτασα ένα ανύποπτο Σάββατο στο Κυκλαδικό Μουσείο και είδα την ουρά μπροστά στην είσοδο απόρησα. Ακόμη και μετά από διάλειμμα γλυκών σε κοντινό κατάστημα η ουρά δεν έλεγε να συρρικνωθεί, αντίθετα. Κι όταν μπήκα στην ουρά και πλησίασα στην είσοδο του κτηρίου ήρθε μια ανακοίνωση που έλεγε πως παρ΄όλα αυτά η αναμονή για την είσοδο στην έκθεση ήταν γύρω στα τρία τέταρτα. Εγκατέλειψα. Τελικά τα κατάφερα ένα άλλο Σάββατο, πιο πρωί, με πιο πολλή τύχη ίσως, αλλά πάλι περιμένοντας τη σειρά μου. Ήταν μια έκθεση που έβαζε σε αντιπαραβολή απ' τη μια μεριά έργα του Πικάσο, κυρίως σχέδια και κεραμικά, κι απ' την άλλη αντικείμενα της αρχαιότητας, κυρίως αγαλματίδια. Κατά πόσο αυτά τα σχεδόν μαζικής παραγωγής έργα για τoν ήδη διάσημο καλλιτέχνη ...

To Instagram δημιουργήθηκε σχεδόν πριν δέκα χρόνια με το σκοπό να μπορεί κανείς να αναρτήσει εφήμερες φωτογραφίες παρμένες με το κινητό του, περιορισμένης ευκρίνειας και περίεργου σχήματος - τετράγωνες. Ένα από τα κίνητρα που έδινε στους πιθανούς χρήστες του ήταν πως διέθετε "φίλτρα" αλλοίωσης των φωτογραφιών σε μια εποχή που αυτά δεν ήταν ακόμη τόσο διαδεδομένα. Θα μπορούσες δηλαδή με τα φίλτρα να κρύψεις τις ατέλειες της περιορισμένων δυνατοτήτων κάμερας του κινητού ή να τις κάνεις κάπως πιο ατμοσφαιρικές. Σε κάθε περίπτωση περιορίζοντας σκόπιμα την ποιότητα της φωτογραφίας φαινόταν να απευθύνεται στο ευρύ κοινό, σε όποιον ήθελε να δείξει πού ήταν, πώς πέρασε, αν είδε κάτι αξιοπερίεργο ή αστείο. Ο επαγγελματίας ή ο φιλόδοξος ερασιτέχνης μπορούσε πάντοτε να διοχετεύσει το έργο του αλλού. Το Instagram φαινόταν να είναι ένα πείραμα δημιουργίας ενός κοινωνικού δικτύου με έμφαση στον εικονικό τρόπο έκφρασης. Ό,τι είχε κανείς να πει έπρεπε να το πει με φωτογραφίες, το πολύ συνοδ...

Θέμα έκθεσης δευτέρας δημοτικού: «Ήρεμο καλοκαίρι στο χωριό» Όταν τελείωσα την πρώτη τάξη κι έκλεισε το σχολείο η μαμά μου είπε ότι θα φύγουμε από τη φασαρία της πόλης να πάμε στο χωριό για διακοπές, να βρούμε επιτέλους λίγη ησυχία. Πήγαμε οικογενειακώς στο λιμάνι με φορτωμένο πράγματα το αυτοκίνητο για να μπούμε στο πλοίο, αλλά παρά λίγο να το χάσουμε, γιατί όλος ο κόσμος ήθελε να μπει στα πλοία και όλη η περιοχή γύρω από το λιμάνι ήταν γεμάτη ακίνητα αυτοκίνητα. Κάποτε μπήκαμε και κάποτε το πλοίο ξεκίνησε για το νησί. Ο μπαμπάς που οδηγούσε το αυτοκίνητο βγήκε μετά από ώρα από το γκαράζ του πλοίου και ήρθε να μας βρει νευριασμένος. Μετά από ώρες φτάσαμε στο νησί και πήγαμε και μείναμε στο σπίτι του παπού και της γιαγιάς. Το σπίτι είναι πάνω στον κεντρικό δρόμο, η γιαγιά μου λέει πως είναι "φανάρι", γιατί κάθεται στο παράθυρο και βλέπει όποιον περνάει. Ύστερα συζητάει με τον παπού ποιος ήταν και τελικά βρίσκουν πού είχε πάει ο καθένας και τι έκανε. Το ίδιο κάνουν και οι...

Πάω να περάσω μια διάβαση, μαζί με άλλους. Εκείνη τη στιγμή έρχεται και παρκάρει μπροστά μας ένα άσπρο τζιπ. Το παρακάμπτω για να περάσω απέναντι, αλλά έχω νευριάσει και φτάνοντας στο άλλο πεζοδρόμιο γυρίζω και βγάζω μια φωτογραφία με το κινητό. Βγαίνει από το τζιπ ένας ψηλός, γυμνασμένος και καλοβαλμένος γιάπης και μου ζητάει το λόγο. Του λέω "είναι για να σε βάλω στο Facebook που έκλεισες τη διάβαση". Με πλησιάζει απειλητικά, κάθεται από πάνω μου, με περνάει κι ένα κεφάλι. Σκέφτομαι πως άμα οι πιο "πολιτισμένοι" Έλληνες συμπεριφέρονται έτσι δεν έχουμε καμμιά πλέον ελπίδα. Εκείνη την ώρα περνάνε δυο τύποι γύρω στα 20-25, έχουν δει τη σκηνή, του λένε "τρέχει τίποτε παλληκάρι; εκεί θα το αφήσεις το αυτοκίνητο;" Τον αναλαμβάνουν αυτοί στη συνέχεια, εγώ συνεχίζω το δρόμο μου. Λέω, μπορεί να υπάρχει ελπίδα. Περνάω βράδυ, μετά τα μαγαζιά, από πεζόδρομους. Είναι γεμάτοι παρκαρισμένα αυτοκίνητα, από ευέλπιδες νέους που πάνε για ποτό, αλλά δεν καταδέχονται να π...

Ένας από τους καλύτερους καθηγητές που είχα όταν ήμουν φοιτητής, καλύτερος και ως δάσκαλος, αλλά και ως συγγραφέας του διδακτικού του βιβλίου (σε μια εποχή που λίγοι καθηγητές έγραφαν βιβλία και μοίραζαν συνήθως κακογραμμένες σημειώσεις) είχε την εξής στρατηγική στο τελικό διαγώνισμα: Έβαζε εναλλάξ ένα από δύο διαφορετικά θέματα, απλώς με διαφορετικά νούμερα. Σήμερα αυτό θα ήταν σκανδαλώδες. Θα έλεγαν ότι ο καθηγητής βάζει θέματα εκ των προτέρων γνωστά στους φοιτητές. Και περίπου όλοι θα εγραφαν τη μέθοδο επίλυσης, απαιτώντας να πάρουν βαθμό "άριστα" μεν όσοι θα ολοκλήρωναν και τις πράξεις σωστά, σχεδόν άριστα όσοι τις ολοκλήρωναν με λάθος αποτέλεσμα και οπωσδήποτε πολύ πάνω από τη βάση όσοι θα έγραφαν απλώς τη μέθοδο. Σήμερα είναι μόδα να μη γίνονται ως και καθόλου οι πράξεις που οδηγούν στο αριθμητικό αποτέλεσμα. Ορισμένοι φοιτητές ίσως να μην προλαβαίνουν κατά περίπτωση, αλλά εικάζω πως επίσης αρκετοί απλώς τις θεωρούν τρίτης κατηγορίας δραστηριότητα, περιγράφουν μια ...

Είναι καιρός που θέλω να τα πω αυτά. Την πρώτη φορά ήμουν ετών κάτω από δέκα, όταν το πρώτο πρόγραμμα έπαιζε σε τέσσερεις, αν θυμάμαι καλά, συνέχειες την “Πριγκιπέσσα Ιζαμπώ”, του Τερζάκη σε θεατρική διασκευή.Έχοντας ακούσει το πρώτο μέρος βρέθηκα για τις θερινές διακοπές στη Σάμο και προσπαθούσα να ακούσω τα άλλα τρία, στα μεσαία εννοείται, με διαλείψεις. Προσπαθούσες να καταλάβεις τι έγινε ακούγοντας τους μισούς μόνο διαλόγους και δημιουργώντας με τη φαντασία σου τους άλλους μισούς. Ποτέ η κρατική ραδιοφωνία δεν έφτανε με δύναμη στο βορειοανατολικό αιγαίο. Τον καιρό εκείνο που οι εκπομπές ήταν στα μεσαία η δικιολογία είχε να κάνει πιο πολύ με την ισχύ εκπομπής.   Πού να φτάσει το καημένο το σήμα από την Αττική στη Σάμο ή στη Χίο; Ύστερα ήρθε η εποχή των FM κι αργότερα της ιδιωτικής ραδιοφωνίας. Οι τοπικοί δημόσιοι ή ιδιωτικοί σταθμοί και οι κρατικοί με τοπικούς αναμεταδότες κάλυπταν (και καλύπτουν) τις πόλεις των νησιών, αλλά πάρα πέρα, στα χωριά, ορεινά ή παραθαλάσσια,...