Blog in Fog (II)

Είχα για χρόνια κρεμασμένα ένα θερμόμετρο έξω από μια μπαλκονόπορτα. Είναι ο προφανής τρόπος να δεις τη θερμοκρασία και να ρυθμίσεις το ντύσιμό σου πριν βγεις, ή απλώς να ικανοποιήσεις την περιέργειά σου. Κάμποσοι άνθρωποι γοητεύονται απ' τον καιρό, στήνουν μετεωρολογικούς σταθμούς ολόκληρους. Ένας θείος μου κρατάει ημερολόγιο μόνο και μόνο καταγράφοντας τον καιρό. Ίσως κάποια μέρα το μελετήσει η μετεωρολογική υπηρεσία. Εν πάση περιπτώσει το θερμόμετρο ήταν εκτεθειμένο στον καιρό. Κάθε δεκαετία χρειαζόταν αλλαγή. Την τελευταία φορά που έσπασε, πριν λίγους μήνες, έψαξα κάμποσο να βρω κατάστημα που να πουλάει τέτοια προϊόντα, ίσως είναι κάπου στα είδη σπιτιού, αλλά χρειάζεται πολύ περισσότερο ψάξιμο από παλιότερα. Το κινητό σκότωσε και τα θερμόμετρα, θα 'λεγε κάποιος, γιατί αρκεί να δεις τον "τοπικό καιρό" σε κάποια απ' τις πολλές εφαρμογές που προσφέρονται. Ψάξε ψάξε είδα αν θέλεις σώνει και καλά το δικό σου θερμόμετρο πολλοί πουλάνε ένα "ψηφιακό θερμόμετρο...

Το (καταλανικό) Χρονικό του Ραμόν Μουντάνερ είναι ευρύτερα γνωστό, υπάρχει μια κλασσική αγγλική μετάφραση  και πρόσφατα κυκλοφόρησε μια ελληνική για το μέρος του που είναι ελληνικού ενδιαφέροντος. Διηγείται την ιστορία ενός μισθοφορικού σώματος που είναι γνωστό ως Καταλανική Εταιρεία . Το πρώτο και μεγαλύτερο μέρος της διήγησης έχει να κάνει κυρίως με τη διεκδίκηση της Σικελίας από το βασιλιά της Αραγώνας. Το σώμα αυτό αργότερα πέρασε στις υπηρεσίες του βυζαντινού αυτοκράτορα και πολέμησε τους Τούρκους στη Μικρά Ασία, αλλά τελικά η συμφωνία έσπασε με καταστροφικές συνέπειες για τους βυζαντινούς. Σε κάθε περίπτωση ο Μουντάνερ είδε από κοντά περιοχές της βυζαντινής αυτοκρατορίας, γνώρισε πρόσωπα και πράγματα και τα διηγήθηκε με το μάτι του εξωτερικού παρατηρητή. Το τι ακριβώς έγινε στο Βυζάντιο με το πέρασμα του καταλανικού σώματος αποτελεί ιστορία περίπλοκη, για την οποία ο αναγνώστης πρέπει να ανατρέξει στο ίδιο το κείμενο της διήγησης. Εδώ θα αρκεστώ σε μερικές ενδιαφέρουσες πα...

Είναι Δεκέμβρης, είναι καθημερινή, έχω βρεθεί στη Θεσσαλονίκη, είναι μεσημέρι, γύρω στις δύο, και λέω να επισκεφθώ το Επταπύργιο, γνωστό και ως Γεντί-Κουλέ. Κάνω μια αναζήτηση στο κινητό μου "επταπύργιο ώρες λειτουργίας" (οι τελευταίες λέξεις συμπληρώνονται μόνες τους, σαν να ήταν ακόμη φυλακή σε λειτουργία). Βγαίνει μια ποικιλία από απαντήσεις. Από την πλειοψηφία τους μπορεί κανείς να συμπεράνει πως το μνημείο είναι το καλοκαίρι ανοιχτό ως τις εφτά και το χειμώνα ως τις πέντε. Λέω, έχω καιρό μέχρι να κλείσει. Φεύγω προς την άνω πόλη με αυτοκίνητο για να προλάβω σίγουρα (μεγάλο λάθος). Ένα βήμα μπρος και δύο πίσω. Με πολλά βάσανα ξεφεύγω και φτάνω στην είσοδο τρεις παρά δέκα. Η πόρτα είναι ανοιχτή, κανείς όμως για να κόψει εισιτήριο. Η δεύτερη πιο μέσα πόρτα μανταλωμένη. Τρείς άλλοι επισκέπτες κάνουν τη δική τους έρευνα στο χώρο, μου λένε ότι πέρασαν μέσα από τις ... τουαλέτες και βγήκαν σε μια αυλή. Εκεί κάθεται ένα ζευγάρι και λιάζεται, αλλά πρόκειται για αδιέξοδο. Είναι κ...

Πριν μερικά χρόνια πείσθηκα να γραφτώ συνδρομητής σε μια υπηρεσία music streaming. Οι υπηρεσίες αυτές είναι αυτό που θα λέγαμε με όρους παλιότερων δεκαετιών κάτι σαν ένα γιγαντιαίο jukebox. Είναι άραγε, όπως διατείνονται αυτοί που την προσφέρουν, μια φοβερή καινοτομία; Την κράτησα γύρω στον ένα χρόνο με πέντε Ευρώ το μήνα κι ύστερα ξεγράφτηκα. Νομίζω ότι είναι δίκαιο να γράψω έναν απολογισμό. Με δυο λόγια να ξεκαθαρίσω ποιος είναι ο κύκλος ζωής της σχέσης του μουσικού καταναλωτή με μια τέτοια υπηρεσία. Τα εύσημα για τα βάσανα του ψηφιακού καταναλωτή στη μουσική ανήκουν αρχικά στους πρωτοπόρους πειρατές.  Μπορεί να παραβίασαν τα πνευματικά δικαιώματα χιλιάδων δημιουργών συλλήβδην, αλλά χωρίς αυτούς δε θα είχε ξεκινήσει η διάδοση της μουσικής μέσα από τα ψηφιακά δίκτυα. Οι εταιρίες παραγωγής και διανομής μουσικού περιεχομένου δε φαίνονταν πρόθυμες να προχωρήσουν παρακάτω από το CD ή τέλος πάντων πιο κάτω από ένα καλά ελεγχόμενο φυσικό μέσο που διακινείται με τα παραδοσιακά μέσα δι...

Βγήκα απ' το Facebook προ ημερών. Κάποιοι φίλοι που το κατάλαβαν είχαν την καλοσύνη να με ρωτήσουν γιατί. Ορισμένοι έκαναν την ερώτηση κάπως συνωμοτικά, υπονοώντας ότι καταλαβαίνουν πως θα υπάρχουν ίσως λόγοι, που δεν είναι απαραίτητα κοινοποιήσιμοι. Πιστεύω ότι πιο ενδιαφέρον απ' αυτό το ερώτημα είναι τι έμαθα απ' την επένδυση ενός αριθμού ανθρωποωρών όσο ήμουν στο Facebook. Πριν απ' όλα κάθε δημοφιλές κοινωνικό δίκτυο είναι ένας χώρος. Η λέξη "χώρος" φαίνεται να χρησιμοποιείται μεταφορικά σ' αυτήν την περίπτωση, ωστόσο η επιλογή της είναι λιγότερο "τυχαία" απ' όσο θα φανταζόμασταν. Η ανθρώπινη ψυχολογία είναι τέτοια που να τείνει να μετατρέπει τα ιδεατά σε ορατά, οπότε ένα κοινωνικό δίκτυο το φαντάζεσαι κάπως σαν ένα μεγάλο δωμάτιο, όπου ίσως κολλούν αφίσες ή παίζουν ταινιούλες ή απλώς κάθονται και πίνουν καφέ κουβεντιάζοντας οι φίλοι σου. Όταν βγεις απ' το Facebook νομίζεις ότι αυτός πια ο χώρος έχει κλείσει για σένα, όπως ένα καφεν...

Επειδή οι Έλληνες είναι μάγκες και παντογνώστες, επειδή νομίζουν ότι μπορούν να διαμαρτύρονται για όλα, ότι είναι βαθιά αδικημένοι, ότι η ανθρωπότητα τους χρωστάει αυτοδίκαια και αυτόματα μια καλύτερη τύχη, θα μιλήσω για τη ζωή άλλων, όχι στον τρίτο κόσμο, αλλά μέσα στην Ευρώπη, μήπως και κάπως επαναπροσδιοριστεί το αυτονόητο και το default. Θα τα πω σε δυο συνέχειες, μια για τη Γερμανία και μια για τη φίλη μας τη Σερβία. Η Γερμανία σίγουρα δεν είναι μια χώρα του τρίτου κόσμου, δεν είναι φτωχή με οποιοδήποτε κριτήριο και μέτρο σύγκρισης, τουλάχιστο σε ό,τι αφορά σε μέσους όρους. Όπως παντού, μπορείς κι εκεί να βρεις άστεγους και πεινασμένους, αλλά δεν είναι αυτή η αντιπροσωπευτική μεγάλη εικόνα της κοινωνίας της. Πήγα στη Γερμανία πρώτη φορά στο τέλος της δεκαετίας του '70, φοιτητής ακόμη, μαζί με μια φοιτήτρια φίλη μου. Μας φιλοξένησε μια γνωστή της, που την ήξερε από παιδί, η κυρία Μίλερ. Η πρώτη μου εικόνα απ' το Essen, όπου φτάσαμε αεροπορικώς, ήταν μαυρισμένα κτήρια α...

Δεν αντέχω άλλο, μπορεί να χρειάζομαι ψυχίατρο, αλλά όλα αυτά που συμβαίνουν σ' αυτή τη χώρα σε καθημερινή βάση αμφιβάλλω αν συμβαίνουν αλλού κι αν δεν είναι αυτά που μας οδήγησαν εδώ και θα μας κρατήσουν εδώ ή θα μας ρίξουν ακόμη παρακάτω. Αποδεσμεύονται μόνο όσοι πεθαίνουν και γλυτώνουν μια και καλή. Η επόμενη ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή. Αν τη βρίσκετε αδιάφορη ή πολύ συνηθισμένη, τόσο το χειρότερο, γιατί σημαίνει ότι είμαστε όλοι καταδικασμένοι. Προσπαθώ να παρκάρω σε περιοχή με πρόβλημα στάθμευσης. Βρίσκω θέση κοντά στη γωνία με στοπ που βλέπει σε λεωφόρο. Δεν εμποδίζω, αλλά τυπικά πρόκειται για παράβαση. Παρατηρώ ότι στο ακριβώς πίσω μου παρκαρισμένο αυτοκίνητο μπαίνει μια κοπέλλα και βάζει μπροστά τη μηχανή. Σκέφτομαι ότι θα ήταν καλύτερο να περιμένω δυο λεπτά και να πάω στη θέση της. Ωστόσο δε φεύγει. Γράφει, γράφει, γράφει στο κινητό. Περνάει κανένα τέταρτο της ώρας κι ενώ η μηχανή της παραμένει αναμμένη. Καμμιά συνείδηση για το περιβάλλον ή για τα χαμένα λεφτά ...