Blog in Fog (II)

Μπορεί καθένας να έχει τη δική του άποψη για το ρόλο των δελτίων ειδήσεων σε κάθε χώρα, μπορεί συχνά να τα θεωρεί οργανωμένα κέντρα προπαγάνδας υπέρ διαφόρων συμφερόντων, μπορεί να θεωρεί ορισμένους δημοσιογράφους παπαγαλάκια, αλλά στα καθ' ημάς έχουν πάρει μια νέα τροπή, που δεν θυμάμαι να την έχω δει πουθενά αλλού. Έχουν γίνει κάτι σαν μαντεία ή γραφεία στοιχημάτων. Συνήθως ένα δελτίο ειδήσεων αναφέρεται σε παρελθόντα γεγονότα εξ ορισμού. Μπορεί τα "γεγονότα" κατά περίπτωση να είναι φανταστικά και κατασκευασμένα, μπορεί να ερμηνεύονται και να σχολιάζονται κατά το δοκούν, μπορεί να δραματοποιούνται με μουσική επένδυση και κλάμματα "αυτοπτών", αλλά δεν παύουν να είναι παρελθόντα. Η "είδηση" είναι πληροφορία για οτιδήποτε, αλλά κυρίως για γεγονότα. Η ίδια η λέξη "γεγονός" είναι ουσιαστικοποιημένη μετοχή παρακειμένου του γίγνομαι, έχει επομένως να κάνει με πράγματα που έχουν ήδη γίνει. Ομολογουμένως υπάρχουν και θέματα για πρόβλεψη που νομ...

Τι είν' η πατρίδα μας; Ποιοι είμαστε; Είμαστε Ευρωπαίοι; Είμαστε Ευρωλάγνοι; Είναι οι άλλοι κουτόφραγκοι; Βασανιζόμαστε με την κρίση δικαίως ή αδίκως; Όλα τούτα είναι ερωτήματα που κάθε μέρα βασανίζουν πολλά μυαλά, ιδιαίτερα τώρα που μπορεί ο καθένας να λέει την άποψή του, σημαντική ή ασήμαντη στο Ίντερνετ, έτσι που το σκουπίδι που διαβάζουμε καθημερινά να μας φτάνει ως το λαιμό. Ως προς το  ποιοι είμαστε όμως, είναι μερικές εκδηλώσεις μας που μας προδίδουν, όσο κι αν θέλουμε να κρυφτούμε. Ας πάρουμε το παράδειγμα της λεωφορειολωρίδας, για την οποία έχω περιληπτικά ξαναγράψει. Θεωρητικά η θέσπιση της χωριστής λωρίδας για τα λεωφορεία είναι "πολιτισμός". Κάνουμε ό,τι γίνεται και στας Ευρώπας. Είναι επίσης κοινωνική δικαιοσύνη, μιας και όσοι επιλέγουν τη μαζική μετακίνηση, είτε για να συμβάλουν στην αποσυμφόρηση, είτε γιατί είναι πιο οικονομική, είναι σωστό και δίκαιο να διευκολύνονται. Σημαίνει αυξημένη απόδοση, μιας και περισσότεροι μετακινούνται με μικρότερη δαπάνη ...

Έχω ξαναγράψει για τα θερινά σινεμά, αλλά κάθε χρόνο οι εμπειρίες του ανθρώπου ανανεώνονται, το είπε κι ο Σωκράτης. Οι δε εμπειρίες καταγράφονται μέσω των αισθήσεων. Ας αρχίσουμε απ' την ακοή. Στο " θεϊκό κόλπο " ένας παπάς προσπαθεί επί της οθόνης να διορθώσει την επί της γης υπογεννητικότητα παρασύροντας τον τοπικό περιπτερά να πουλάει τρυπημένα προφυλακτικά. Η ταινία είναι ήσυχη, θυμίζει το "σινεμά ο παράδεισος". Την ίδια ώρα όμως ψηλότερα, στον πέμπτο ή έκτο όροφο της πολυκατοικίας πίσω και πάνω από την οθόνη, κάποιος που βαρέθηκε να ακούει κάθε βράδυ τα ίδια ή είχε τη δική του άποψη για τη μουσική επένδυση της ταινίας ή απλώς ήθελε να ακούσει τα "δικά του" έβαζε ροκιές ικανές να διασκεδάσουν όλο το οικοδομικό τετράγωνο. Η κατάσταση ήταν προφανώς αδιέξοδη και δεν έχω ιδέα πώς και αν οι θερινοί σινεματζήδες τα βρίσκουν με τους γείτονες. Στα " δύο πρόσωπα του Ιανουαρίου " στις πρώτες σκηνές ένα ζευγάρι περιδιαβαίνει τα αρχαία της Ακρό...

Για τους μη γνωρίζοντες τα ελληνικά πράγματα "Κάτω Παρτάλι" λεγόταν μια επιτυχημένη ελληνική τηλεοπτική σειρά που παίχτηκε τον περασμένο χειμώνα και διακωμωδούσε τις αντιθέσεις της αστικής και της αγροτικής ζωής. Λογικό θα ήταν βέβαια το Κάτω Παρτάλι, ένα χωριό της επαρχίας, να ήταν και παραθαλάσσιο, αφήνοντας τα βουνά για το Πάνω Παρτάλι. Σ' ένα παραθαλάσσιο τέτοιο χωριό, σ' ένα νησί, πέρασα μέρος του Ιουλίου. Το ακριβές μέρος είναι γνωστό στους φίλους, αλλά η ταυτότητά του είναι γενικότερα αδιάφορη μιας και οι καταστάσεις που θα περιγράψω θα μπορούσαν να συμβούν παντού. Το σπίτι ήταν πάνω στην "εθνική οδό" που βέβαια συμβαίνει να είναι απλώς ο πάνω δρόμος του χωριού. Η "εθνική οδός" άλλοτε ήταν προνόμιο μερικών αυτοκινήτων την ημέρα. Με την έννοια αυτή ήταν αδιάφορο αν περνούσε ανάμεσα σε σπίτια. Σήμερα όμως περνούν όλοι οι επαγγελματίες, υπάλληλοι που τυχαίνει να δουλεύουν στη μια πλευρά του νησιού και να κατοικούν στην άλλη, οι λουόμενοι τ...

Στις 15/5 κυκλοφόρησε το βιβλίο με τίτλο "Stress Test" του Timothy Geithner, πρώην υπουργού οικονομικών των ΗΠΑ και βασικό στέλεχος του επιτελείου του Obama. Καλό θα ήταν ο καθένας να το διαβάσει μόνος του, ειδικά τα σημεία που αφορούν στην ελληνική και ευρωπαϊκή κρίση, και να βγάλει τα συμπεράσματά του. Για όσους όμως δεν πρόκειται να διαθέσουν το χρόνο, δίνω παρακάτω μια περίληψη και σχόλια που ελπίζω πως είναι πιο διαφωτιστικά απ' τα δημοσιογραφικά πυροτεχνήματα. Το πρώτο ζήτημα είναι ποιο ακριβώς ήταν το αμερικανικό ενδιαφέρον για την ευρωπαϊκή κατάσταση. Γι' αυτό το ενδιαφέρον η βιβλιογραφία είναι πλούσια κι ο καθένας μας μπορεί να έχει τις απόψεις του, πολιτικές, γεωστρατηγικές κ.λπ. Όμως ο Geithner αναφέρεται αφενός στον κίνδυνο που διέτρεχε η αμερικανική οικονομία, που είχε βγει μόλις από τη δική της κρίση, από την ευρωπαϊκή αστάθεια και αφετέρου στην τρέχουσα οικονομική ζημιά. Η τελευταία προερχόταν από τη μειωμένη αγοραστική ικανότητα των Ευρωπαίων,...

Η χώρα υποτίθεται "νοικοκυρεύεται" ή σύμφωνα με μια άλλη έκφραση "περιορίζει το λίπος". Κάποιοι που υποτίθεται είχαν χαμηλή παραγωγικότητα στο δημόσιο έχασαν τις θέσεις τους, έγιναν απεργίες, αναστάτωση και τώρα φτάσαμε στο "πρωτογενές πλεόνασμα". Βρέθηκα σε μια μάλλον πλούσια (συγκριτικά με άλλες) επαρχιακή πρωτεύουσα για λίγες μέρες και τι είδα; Μουσεία με συμπαθέστατο προσωπικό που όμως "έπλεκε πουλόβερ" και διαγραφόταν έκπληξη στα πρόσωπά του όταν έβλεπαν επισκέπτη. Εκθέματα συχνά ανάξια εισιτηρίου, οπότε αυτό ήταν είτε ευτελέστατο είτε πιο συχνά μηδενικό, άρα το ταμείον ήταν οπωσδήποτε μείον, δηλαδή τα εισιτήρια ουδέποτε θα έβγαζαν τους μισθούς, χώρια τα υπόλοιπα λειτουργικά έξοδα των κτηρίων. Μνημεία δεξιά κι αριστερά "αναπαλαιώνονται" με φαρδιές Κοινοτικές επιδοτήσεις, χαρά των εργολάβων. Ενίοτε κακοποιούνται κιόλας. Ύστερα, μόλις τελειώσουν, θα διοριστούν και σ' αυτά νέοι φύλακες. Την ίδια ώρα που αλλού απολύονται κάπ...

Η ενδιάμεση στάση ήταν στην Αραβία. Η πόλη μπορεί να 'ταν τυλιγμένη με τα μυστήρια της ανατολής, μα δεν είδα παρά μερικές αίθουσες αεροδρομίου και την πίστα μέσα στο λεωφορείο προς το αεροπλάνο. Τον αέρα της τον μύρισα μόνο επεξεργασμένο μέσα από κλιματισμούς, εκτός από δύο λεπτά ανεβαίνοντας τη σκάλα του αεροπλάνου, μια καυτή ανάσα της ερήμου. Πάνω απ' το κεφάλι μου υψωνόταν αγέρωχο το τριπλό φτερό της ουράς, γυαλίζοντας στα νυχτερινά φώτα. Πίστευα ότι η επιβίβαση μπορεί και να είχε τελειώσει, αλλά δίπλα μου δύο θέσεις ήταν ακόμη άδειες κι εγώ βρισκόμουν σε μια θέση πάνω στο διάδρομο με θέα προς το σκοτεινό του βάθος. Μια ηλικιωμένη μικρόσωμη κυρία ξεχώρισε απ' το σκοτάδι, αλλά όλοι κοιτούσαν πίσω της τον κωνικό σκούρο όγκο που την ακολουθούσε. Θα μπορούσε να είναι απ' τα ντάλεκ του Dr. Who, με κεφάλι που φάρδαινε προς τα κάτω, ενωμένο απ' ευθείας με ένα σώμα που γινόταν όλο και πιο φαρδύ, τεράστιο. Στάθηκαν και οι δύο δίπλα μου, περιμένοντας προφανώς να τους αφ...