Blog in Fog (II)

Χρησιμοποιούσα και χρησιμοποιώ τις δημόσιες συγκοινωνίες από άποψη. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι ένα είδος μαζοχισμού, στην κατάσταση που βρίσκονται. Θυμάμαι τον καιρό που ήταν ιδιωτικά τα λεωφορεία. Ήμουν φοιτητής κι επέστρεφα ένα βράδυ σπίτι. Η στάση μου ήταν σχεδόν στο τέλος της γραμμής. Κάποια στιγμή έμεινα σχεδόν μόνος, στο λεωφορείο ήταν μόνο ο οδηγός κι ένας παχύς εξηντάρης κύριος. Γυρνάει ο οδηγός και μου λέει: "Θα σας πείραζε να πάμε πρώτα στο σπίτι του τον κύριο κι ύστερα να συνεχίσουμε το δρομολόγιο;" Του είπα "όχι", αφενός για να μη του χαλάσω την καρδιά κι αφετέρου για να δω τι θα συνέβαινε. Ίσως και γιατί υπέθεσα ότι η ερώτηση ήταν ρητορική, για τα μάτια που λένε. Κάναμε λοιπόν μια παράκαμψη, που πήρε κανένα τέταρτο παραπάνω. Ο προνομιακός επιβάτης, για χάρη του οποίου το λεωφορείο μπορούσε να γίνει ταξί, ήταν ο ιδιοκτήτης του. Ήταν μια εποχή που τα λεωφορεία ήταν σε άθλια κατάσταση, αγκομαχούσαν στις ανηφόρες, ειδικά τα Scania, και παρακαλού...

Κάθε κοινωνία έχει τους ηγέτες που της αντιστοιχούν. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει μεταξύ άλλων ότι οι κανόνες που κάνουν την κοινωνία να λειτουργεί δημιουργούν τους νόμους άνωσης, που καθορίζουν ποιοι θα βρεθούν πιο ψηλά στην ιεραρχία. Αν η συναλλαγή είναι βασικός κανόνας, είναι φυσικό να περιμένουμε ότι θα ανέβουν οι πρωταθλητές της συναλλαγής (οι φελλοί επιπλέουν). Μερικοί ίσως μπουν στον πειρασμό να ελέγξουν την πιθανότητα να βελτιστοποιείται μια κοινωνία από τέτοιους μηχανισμούς, π.χ. να μεγιστοποιείται κάποιου είδους μέτρο χρησιμότητας όταν όλοι παίρνουν κατά το δυνατό αυτό που θέλουν. Παρόμοια δεν είναι και η άποψη για την υποτιθέμενη αυτορρυθμιζόμενη αγορά; Ευτυχώς ήρθε η θεωρία παιγνίων να δώσει κάμποσα αντιπαραδείγματα. Ωστόσο ακόμη κι αν θεωρητικά έχουμε λόγους να καταλαβαίνουμε ότι η συναλλαγή δεν είναι ό,τι καλύτερο, μπορούμε για ιστορικούς λόγους, απ' αυτό που λέμε κεκτημένη ταχύτητα (« you cannot teach an old dog new tricks »), να συνεχίζουμε ...

Τον τελευταίο καιρό είχα την ατυχία να σπάσω το χέρι μου. Δεν μου έχει ξανασυμβεί στα 54 χρόνια της ζωής μου. Έτσι έμαθα πολλά καινούρια. Έμαθα πως να κάνω δουλειές μόνο με το δεξί χέρι. Έμαθα διάφορα κόλπα που ποτέ δεν είχα σκεφτεί ως τώρα. Έμαθα πώς είναι η ζωή ενός ανθρώπου που έχει προβλήματα κινητικά. Έμαθα ότι είναι φρικτά δύσκολο να κόψεις ψωμί κι αδύνατο να καθαρίσεις φρούτο. Αλλά το χειρότερο μπλέξιμο είναι πώς να γράφω στον υπολογιστή. Εδώ και πολλά χρόνια έμαθα να γράφω με τυφλό σύστημα. Αυτό σημαίνει ότι μου στοίχισε ιδιαίτερα το γεγονός ότι δεν μπορούσε πια να γράφω και με τα δυο χέρια. Έψαξα με επιμονή να βρω εναλλακτική λύση. Η φανερή εναλλακτική λύση ήταν υπαγόρευση σε υπολογιστή και μετατροπή φωνής σε κείμενο. Η τεχνολογία αυτή δεν είναι ακόμα ώριμη. Παρόλα αυτά οι δυο μεγαλύτερες εταιρείες που κατασκευάζουν λειτουργικά συστήματα δίνουν τα δικά τους ενσωματωμένα συστήματα αναγνώρισης για την αγγλική γλώσσα και μερικές άλλες γλώσσες. Δυστυχώς τα ελληνικά όπως πά...

Σήμερα πάλι γινόταν στην TV η ίδια συζήτηση, που κάθε φορά που υπάρχουν σοβαροί συζητητητές καταλήγει στο γνωστό ζήτημα: Παίρνουμε κι άλλα και μπαίνουμε πιο μέσα μέχρι να συμβεί η επόμενη διάσωση απ' έξω ή εκβιάζουμε τώρα μια καθαρή λύση. Να το πω καθαρά και λαϊκά, φοβάμαι ότι είμαστε βαθιά νυχτωμένοι. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι σε στρατηγικό επίπεδο έχουμε κατανοήσει τη θέση μας στα μάτια των δανειστών μας και των επί της ουσίας κυβερνητών μας. Εμείς μπορούμε, μέσα στην πλέρια πλάνη μας, να πιστεύουμε ότι είμαστε περήφανος ελληνικός λαός, άξιοι απόγονοι του Περικλέους ή οποιουδήποτε άλλου μας εμπνέει. Για τους έξω όμως είμαστε χοντρικά και περιληπτικά ένα μάτσο από μισοανίκανους μισο-απολίτιστους, που έτυχε να κατοικούν σε μια γεωπολιτικά χρήσιμη, κλιματικά συμπαθητική και ιστορικά σπουδαία γωνιά του πλανήτη. Για να μπει κάποια τάξη στη γωνιά αυτή μας έφτιαξαν ένα κράτος, μας έφτιαξαν κάποιου είδους στοιχειώδη εθνική ιδεολογία για να διατηρείται η συνοχή του κράτ...

Βραδινή εκπομπή στην TV, μια ακόμη "πολιτική συζήτηση". Μια απ' τα ίδια, κατάθλιψη και παραπλάνηση ... Φρασεολογία του τύπου (προς τη δημοσιογράφο οικοδέσποινα): "Κυρία Πηνελόπη μου ..." Έχει σημασία η φρασεολογία; Επί της ουσίας όχι, αλλά δείχνει το ποιόν του ανθρώπου. Όχι ότι δεν είναι γνωστό το ποιόν καθενός από καιρό. Όλοι στην αντιπολίτευση πια, και οι 300. Γι' αυτό δε μένει κανείς να κυβερνήσει. Ένας παρουσίασε τις καταπληκτικές του ιδέες, αλλά επίσης δε μας είπε τι έκανε ως υπουργός. Ο παππούς μου, που δεν τον γνώρισα, φέρεται έχων ως αγαπημένο ρητό "με τα λόγια, ανώγια και κατώγια". Πολιτικοί που ήταν παλιότερα σε κόμμα εξουσίας αναβαπτίσθηκαν σε αθώες περιστερές συμπήξαντες ακραία λαϊκίστικο κόμμα. Ο λαός όμως τους ψήφισε και αυτούς. Γενικότερα ο λαϊκισμός είναι η μόνη σίγουρη μέθοδος να κερδίσει ένα κόμμα τις εκλογές. Ο σχεδιασμός και η οργάνωση είναι μέθοδος εγγυημένης αποτυχίας.  Κάποιος απ' τους παλιούς πολιτικούς είχε ...

Ο Richard Holygrail σε μια από τις δημοσιογραφικές αποστολές του στον τριτοκοσμικό νότο αποφάσισε να κάνει, στον ελεύθερο χρόνο του, μια εκδρομή στις Σπέτσες. Έψαξε να βρει ξενοδοχείο μέσα από τα συνηθισμένα του ηλεκτρονικά κανάλια, μα προς μεγάλη του έκπληξη όλα ήταν κλεισμένα. Η αλήθεια είναι πως ήταν και τελευταία στιγμή, αλλά υπέθεσε ότι οι Έλληνες είναι σε κρίση, αναλογίζονται την κατάστασή τους κι αν μη τι άλλο δεν έχουν λεφτά για άσκοπο ξόδεμα. Επειδή όμως ο R. H. είναι επίμονος και δεν έχει μάθει να αποθαρρύνεται απ' τις δυσκολίες, αλλά και επειδή άρχισε να σκέφτεται ότι κάτι περίεργο συμβαίνει εκεί στα ελληνικά νησιά που πρέπει να εξιχνιαστεί, σκέφτηκε να πάει οδικώς, ώστε αν χρειαστεί να αναζητήσει ξενοδοχείο στην κοντινή στεριά. Άνοιξε τους σχετικούς χάρτες στον υπολογιστή του και πήρε την πληροφορία ότι για λιγότερα από 200 χλμ. χρειαζόταν τρεις ώρες. Υπέθεσε ότι υπήρχε ίσως μια υπερβολή στην εκτίμηση, αλλά είχε χρόνο. Νοίκιασε ένα αυτοκίνητο και ξεκίνησε γ...

Η τηλεφωνία υποχωρεί καθημερινά. Ήταν το marketing του προηγούμενου αιώνα αυτό που έκανε τις νοικοκυρές να καίνε τις κατσαρόλες εξ αιτίας των πολύωρων τηλεφωνημάτων. Αν σήμερα καίγονται φαγητά, αυτό μάλλον οφείλεται στα κοινωνικά δίκτυα. Τώρα πια στη μόδα είναι το texting. Τηλεφωνούμε ίσως υπερβολικά μέσα απ' το αυτοκίνητο (ριψοκινδυνεύοντας τη ζωή μας) μόνο επειδή το texting είναι ακόμη πιο επικίνδυνο (αλλά κι αυτό έχει σχεδόν λυθεί, μπορούμε να υπαγορεύουμε). Το έξυπνο τηλέφωνο μετατρέπεται σε μια γενική μηχανή επικοινωνίας, που όμως είναι όλο και λιγότερο κλασσικό "τηλέφωνο". Είναι θέμα χρόνου κάποιος να βγάλει μια συσκευή που θα είναι απαλλαγμένη από την τηλεφωνική συνιστώσα. Εξ άλλου μπορεί να υποκατασταθεί από κάμποσες άλλες υπηρεσίες φωνής (και εικόνας), αν και όταν χρειαστούν. Η ψυχολογία του texting είναι πολύ διαφορετική από εκείνη της τηλεφωνίας. Είμαι σε επαφή με τη γενική έννοια, ανταλλάσσω ιδέες, μηνύματα, ψηφιακά προϊόντα, αλλά δεν απαιτώ την προσοχή τ...