Blog in Fog (II)

Γίνεται σε τηλεοπτικό κανάλι συζήτηση για τα της ανώτατης παιδείας, εν όψει μάλιστα νέου νόμου που σίγουρα θα γεννήσει αντιπαραθέσεις σε ποικίλα πεδία. Μεταξύ των προσκεκλημένων είναι πρύτανης που αγωνίζεται να συμπληρώσει δυο προτάσεις τη φορά που με μύριους κόπους θα πάρει το λόγο. Ο οικοδεσπότης δημοσιογράφος αντί να περιοριστεί σε ερωτήσεις και στοιχειώδη συντονισμό πετάγεται συνεχώς απ' το ένα θέμα στο άλλο (επειδή δήθεν έτσι θα κρατήσει το ενδιαφέρον του τηλεθεατή), διακόπτει τις απαντήσεις, ιδίως τη στιγμή που αρχίζουν να γίνονται ενδιαφέρουσες και να θίγουν σοβαρά προβλήματα, επιμένει να φέρνει στο προσκήνιο επουσιώδη και βλακώδη πλην πιασάρικα θέματα κι αναλίσκεται σε περιπτωσιολογία ανασυρμένη απ' τις φοιτητικές του εμπειρίες, για τις οποίες ουδείς ενδιαφέρεται. Ο πρύτανης επισημαίνει το πρόβλημα με δυο λόγια και εκλιπαρεί να τον αφήσουν να μιλήσει για τα ουσιώδη. Δεν υπάρχει όμως έλεος απ' τον παντογνώστη και παντοδύναμο οικοδεσπότη. Για να μη πω ότι υπάρχει ένα ...

Το πρωί της Κυριακής διαβάζω τις εφημερίδες στο Internet, συχνά αγοράζω μια απ' αυτές, αλλά συχνότερα μόνο επειδή συνοδεύεται από ενδιαφέρουσα ταινία. Μερικές φορές η καλή ταινία προέρχεται από εφημερίδες που δε θ' αγόραζα ποτέ και που το χάρτινο μέρος τους καταλήγει στα σκουπίδια (κατά προτίμηση σε κάδο ανακύκλωσης χαρτιού) χωρίς να προλάβει να μπει στο σπίτι. Το κίνητρο βεβαίως της ταινίας υφίσταται όσο παραμένουν ψηλές (σε αντίθεση με άλλες χώρες) οι τιμές των DVD περασμένων ετών και μάλιστα ανώτερες της μέσης τιμής μιας κυριακάτικης εφημερίδας, δηλαδή των τεσσάρων περίπου Ευρώ (μη υπολογίζοντας, εννοείται, για τον μέσο αναγνώστη την παράνομη διακίνηση που ανθεί στο Internet). Γυρνώντας στο καθεαυτό περιεχόμενο των εφημερίδων, τι διαβάζω απ' αυτές; Τις ειδήσεις; Όχι, γιατί αυτές τις έχω επαρκώς κατανοήσει κατά τη διάρκεια της εβδομάδας από ειδησεογραφικές ιστοσελίδες παντός τύπου και ξαναβρεί μπροστά μου δυο και τρεις φορές την καθεμία. Αυτό που μου παίρνει 15-20 λεπτά ε...

Υπάρχουν κάτι παιδάκια, δυο τριών ετών, που τους μιλάς και δε σου μιλάνε, που βρίσκονται εντελώς στο δικό τους κόσμο, που τα βλέπεις να είναι δοσμένα σε δραστηριότητες χωρίς καμμιά επικοινωνία με άλλα άτομα, αφοσιωμένα σ' ένα δικό τους κόσμο, "προγραμματισμένα" σα ρομπότ που εκτελούν ένα άγνωστο πρόγραμμα. Κι όμως αργότερα ξαφνικά ξυπνούν απ' το λήθαργο και γίνονται κανονικά μέλη της κοινωνίας. Όχι όμως οι Νεοέλληνες. Στην εθνική οδό Αθηνών Λαμίας στο ύψος χοντρικά της Κηφισιάς υπάρχει μια ταμπέλα που λέει "130". Ουδείς την προσέχει. Αν ήμασταν στην Αυστρία όλοι οι οδηγοί θα έσπευδαν να τροποποιήσουν την ταχύτητά τους σε κάτι ανάμεσα στο 125 και στο 130. Εδώ όλοι οδηγούν σαν να ήταν το όριο γύρω στα 100, δηλαδή ο μέσος όρος παραβιάζει το φανταστικό αυτό όριο τρέχοντας με 110, υπάρχουν οι συνήθεις αργοί που βρίσκονται στον κόσμο τους και πάνε με όσο τους έρθει στο κεφάλι, 60, 70, 80, καθώς και οι συνήθεις μάγκες γκαζοφονιάδες και υποψήφιοι φονιάδες που πάνε ε...

Σε προηγούμενο κείμενο είχα γράψει "γιατί έκοψα το εξυπνόφωνο" . Πιστεύω ότι είχα εκθέσει αρκετά λογικά επιχειρήματα προς την κατεύθυνση αυτή, αλλά έσχατο κριτήριο της θεωρίας είναι πάντοτε η πράξη, τουλάχιστον για τους μηχανικούς. Το καλύτερο ίσως είναι να πω τι συνέβη. Πήγα σ' ένα κατάστημα κινητής τηλεφωνίας κι άλλαξα τη συνδρομή μου σε κάποια που ρητώς ανέφερε ότι είναι "χωρίς Internet". Συγχρόνως πήρα ένα νέο κινητό, απλούστερο υποτίθεται, αλλά σήμερα όλα τα κινητά έχουν ένα browser και δίνουν κάποιες εφαρμογές που απαιτούν σύνδεση με Internet. Παρ' όλα αυτά ήμουν εντελώς αποφασισμένος να τις αγνοήσω. Στο κατάστημα έκανα την εξής ερώτηση: "Τώρα αυτό το συμβόλαιο σημαίνει ότι (α) ακόμη κι αν θέλω δε μπορώ να συνδεθώ με Internet ή (β) ότι θα το πληρώσω χωρίς δωρεάν όγκο με κάποια τιμή; Η απάντηση ήταν (β), αλλά μου έδωσαν λάθος τιμή, πολύ πιο φτηνή από την πραγματική. Ήμουν λοιπόν πολύ προσεκτικός κι απαντούσα όλες τις φορές αρνητικά στο τηλέφωνό μου...

Παρακολούθησα πριν λίγες ώρες τις πρωινές ομιλίες του συνεδρίου της ΕΕΤΤ. Ο στόχος του συνεδρίου είναι να προωθήσει το νέο σχέδιο ανάπτυξης των ευρυζωνικών δικτύων, που βασίζεται στο να φτάσουν οπτικές ίνες ως τα σπίτια. Για όσους είναι μακριά απ' την τεχνολογία αξίζει να ειπωθούν δυο λόγια: Ένα τέτοιο σχέδιο είναι δύσκολο όχι τόσο γιατί κοστίζουν οι οπτικές ίνες ή άλλα παρελκόμενα της σύγχρονης τεχνολογίας, όσο γιατί κοστίζει το μέρος που απαιτεί "χαμηλή" τεχνολογία, δηλαδή σκάψιμο των δρόμων για να περάσουν οι ίνες. Πριν μπω στο κύριο θέμα, θα ήθελα να σχολιάσω ένα περίεργο φαινόμενο που συμβαίνει στα συνέδρια της ΕΕΤΤ. Μπορεί βεβαίως αυτό το φαινόμενο να έχει μια εντελώς λογική εξήγηση, την οποία θα μπορούσαν να μας δώσουν οι αρμόδιοι της εν λόγω αρχής, αλλά τα εσωτερικά του ελληνικού κράτους και των αρχών του δεν είναι υποχρεωμένοι να τα υφίστανται όσοι παρακολουθούν τέτοια συνέδρια, μιας και κατά τεκμήριο είναι άνθρωποι που η ωριαία απασχόλησή τους (και η αντίστοιχη ...

Την τελευταία και παραπάνω χρονιά είχα πάρει ένα λίαν δημοφιλές smartphone, με touch screen και όλα τα παρελκόμενα, μεταξύ των οποίων βέβαια το πιο επώδυνο είναι η συνδρομή. Την τελευταία την παραβλέπεις εφόσον υπάρχει το αντίστοιχο όφελος, αλλά την παραβλέπεις και την περίοδο του αρχικού εντυπωσιασμού ή της δοκιμής. Τώρα λοιπόν η δοκιμή τέλειωσε με κάποιο κόστος. Πλήρωσα περίπου 40 Ευρώ το μήνα για 14-15 μήνες, όταν για τις δικές μου ανάγκες ακόμη και με συμβόλαιο δε θα πλήρωνα ούτε 15 Ευρώ το μήνα. Επομένως το ερώτημα είναι τι απέδωσαν τα παραπανήσια 15x25=375 Ευρώ. Στο τηλέφωνό μου είχα κάμποσες εφαρμογές, παραπάνω από σαράντα. Πολλές τις χρησιμοποίησα ελάχιστα. Θα περιοριστώ επομένως σ' αυτές που χρησιμοποίησα. Πρώτα πρώτα για κάμποσους μήνες στην αρχή έλειπε το ελληνικό πληκτρολόγιο, που σημαίνει ότι δε μπορείς να ψάξεις δρόμους σε χάρτες, δε μπορείς να ψάξεις ελληνικές λέξεις σε μηχανές αναζήτησης. Μια απ' τις εφαρμογές που θα μπορούσαν να είναι πολύ χρήσιμες είναι εκείνη...

Πέρασα μια βδομάδα σε μια περιοχή της Ισπανίας που ποτέ δεν είχα δει ως τώρα από κοντά. Είναι η περιοχή στο κέντρο της βόρειας πλευράς, γνωστή ως Αστούριας. Βρέχεται απ' τον Ατλαντικό, που φέρνει κρύους αέρηδες και βροχές. Είναι σχετικά απομονωμένη, επειδή είναι στην άκρη της χώρας κι έχει βουνά στην πλάτη της, ενώ δύσκολα επικοινωνεί και προς τη Γαλλία λόγω των Πυρηναίων. Δεν έχει σπουδαία αξιοθέατα. Έχει μακριές φαρδιές αμμουδιές, αλλά για τον Έλληνα που ξέρει το Αιγαίο είναι κρύες και λασπερές. Οι τολμηροί είναι γυμνοί στην άμμο, οι λιγότερο τολμηροί φορούν την ίδια ώρα ως και μπουφάν με γούνα. Η περιοχή είναι στο περιθώριο των εμπορικών διαδρομών λόγω της περιφερειακής θέσης της και των δυσκολιών πρόσβασης. Ωστόσο φαίνεται να το προσπαθεί, σε μεγάλο βαθμό με κοινοτικούς πόρους. Οι κορυφογραμμές της είναι φυτεμένες με ανεμογεννήτριες. Τα ταξί της είναι σε μεγάλο ποσοστό υβριδικά. Δημιουργούνται πολιτιστικά κέντρα και εκσυγχρονίζονται τα λιμάνια, ώστε να είναι ανάμεσα στην ευρωπα...