Blog in Fog (II)

Πήγα Λονδίνο. Στο Λονδίνο δεν υπάρχει ελεύθερο WiFi, στη φυλάνε παντού να στα πάρουν άγρια. Είπα να μην ενδώσω στους τοπικούς αρπάχτες και να χρησιμοποιήσω το κινητό μου για να δω ένα δυο κείμενα που έφτασαν στο email. Αλλά όταν συνδέσεις το PC σου είναι γνωστό ότι δεν ελέγχεις ακριβώς τον όγκο που κατεβάζει. Κατέβασα εν πάση περιπτώσει 17 ΜΒ, καλώς ή κακώς, και πόσο με χρέωσε η ελληνική εταιρία κινητής; Περί τα 80 Ευρώ για περιαγωγή δεδομένων. Οι τέτοιου είδους εξωφρενικές χρεώσεις ακυρώνουν κάθε έννοια χρήσης του έξυπνου κινητού (και του κινητού Internet) στο εξωτερικό, και μάλιστα στις ενωμένες πολιτείες της Ευρώπης, αλλά που οι εταιρίες κινητής δεν τις θεωρούν τέτοιες γιατί θα χάσουν τις χρεώσεις περιαγωγής. Την ακυρώνουν όμως και γενικότερα, γιατί ουσιαστική ανάγκη για τις εν λόγω υπηρεσίες έχουμε κυρίως όταν είμαστε μακριά απ' τη βάση μας, σε περιοχές μακρινές και περιβάλλοντα άγνωστα. Όταν είμαι στο "χωριό" μου αφενός το ξέρω τόσο καλά που το 'χω βαρεθεί και δε...

Έλειψα μια βδομάδα στο εξωτερικό, αλλά είχα την πρόνοια να γράψω την εκπομπή των "Φακέλλων" της Δευτέρας 17/1. Αναρωτιέμαι πόσοι την είδαν και πόσοι ένιωσαν τον βαθύ διασυρμό της χώρας που αντανακλούσε. Μια σειρά από πρώτους τη τάξει πολιτικούς και επιστήμονες που είχαν διοριστεί σε κορυφαίες θέσεις ευθύνης ρωτήθηκαν για τα περίφημα πλέον Greek statistics. Μαζί ρωτήθηκαν και οι "κουτόφραγκοι". Οι απαντήσεις των πρώτων ήταν απαντήσεις κακών μαθητών, που πιάστηκαν να αντιγράφουν, να κλέβουν τις λύσεις του συμμαθητή, να κάνουν σαλάτα τα αποτελέσματα κι όταν πιάνονται στα πράσα ν' απαντούν με χίλιες φτηνές δικιολογίες. Ίσως γιατί κάνουν απλώς ότι έμαθαν να κάνουν στα νιάτα τους στο ταλαίπωρο ελληνικό πανεπιστήμιο. Εξ άλλου με ή χωρίς βιογραφικά το 'χουμε μάθει το παραμύθι: Κάθε κυβέρνηση διορίζει στις λεγόμενες πολιτικές θέσεις κατά (στατιστικά αποδεδειγμένο) κανόνα βολικές μετριότητες. Το 'χω ξαναπεί, όλοι οι πολιτικοί μας (και οι κοντινοί τους υπηρέτες) απ...

Πολλή φιλολογία για το αν η κυβέρνηση πιεζόμενη από τις Βρυξέλλες θα καταφέρει να οδηγήσει την οικονομία σε ανάκαμψη ή στα τάρταρα και τέλος πάντων αν οι νεοέλληνες έχουν τη στοιχειώδη ικανότητα να διατηρήσουν ένα κράτος στον πλανήτη, ή αν η επανάσταση του '21 έγινε τζάμπα και βερεσέ. Τις προοπτικές αυτού του λαού τις βλέπεις κάθε μέρα μπροστά σου, αν είναι ή αν δεν είναι ικανός, αν έχει θέση στον πλανήτη ή αν πρέπει να πάει απ' ευθείας στην Γ' Εθνική. Κυριακή πρωί βγαίνω να πάρω εφημερίδα, όχι για την εφημερίδα, που γράφει τα συνήθη φλυναφήματα, τρία στο τάλληρο, αλλά για το DVD. Από μια πάροδο πίσω μου βγαίνει μαύρο τζιπ (φτηνό, όχι κανένα χλιδάτο αγροτικό) και μπαίνει στο μονόδρομο ανάποδα. Διασχίζει έτσι ένα τετράγωνο, ύστερα μπαίνει σε μια τριγωνική πλατεία και φτάνει σε φανάρι που είναι κόκκινο. Περνάει χωρίς καν να σταματήσει. Κάνω την υπόθεση πως πάει για εφημερίδα, άρα μάλλον θα συναντηθούμε για να απολαύσω τη φάτσα του ή της. Με το που περνάω τη γωνία του φαναριού...

Μπορεί τα παρακάτω να είναι ασήμαντες ιδιοτροπίες, να προέρχονται από έναν αρτηριοσκληρωτικό τύπου frame straightener. Έτσι λέγεται αμερικανιστί ο νευρωτικός που ισιώνει τα κάδρα όπου μπαίνει και γενικώς ενοχλείται από την αταξία. Όλων αυτών ομολογημένων μπορώ τώρα με την ησυχία μου να πω πόσο ενοχλούμαι όταν βλέπω τη λέξη εξ να γράφεται όλο και πιο συχνά με απόστροφο, σα να 'ταν μια πιο μεγάλη λέξη που κόπηκε. Τέτοια μεγαλεία το εξ , δηλαδή το εκ όταν η επόμενη λέξη αρχίζει από φωνήεν, δεν τα 'χε ποτέ. Αναρωτιέμαι πότε θ' αρχίσει να παθαίνει τα ίδια και το εκ . Το βλέπω καθημερινά. Στους υπότιτλους των ταινιών. Σε διαφημιστικές αφίσες. Σε εφημερίδες όχι μόνο τετάρτης κατηγορίας, αλλά ακόμη και στις πιο πολιτισμένες, σα να 'χουν απολυθεί όλοι οι φιλόλογοι. Προ ημερών μπήκα στο μετρό κι όλο το βαγόνι ήταν διακοσμημένο με δεκάδες διαφημίσεων που όλες έφεραν αναιδώς και επιδεικτικώς την απαγορευμένη λέξη. Μου 'ρθε ν' αλλάξω βαγόνι μήπως και στο επόμενο ήταν άλλες...

Διάβασα, χωρίς καμμιά ομολογουμένως έκπληξη, ότι έχουμε το πανευρωπαϊκό ρεκόρ στα τροχαία ατυχήματα και ότι ο πρόεδρος της δημοκρατίας είπε πως αυτό το γεγονός δεν περιποιεί τιμή στην παιδεία και στον πολιτισμό μας. Δεν είχα καμμιά αμφιβολία ότι ακόμη κι αν το χάναμε το εν λόγω ρεκόρ προσωρινά, θα 'ταν δικό μας αργά ή γρήγορα. Έχω οδηγήσει σε πολλές χώρες της Ευρώπης και στη Βόρεια Αμερική, αλλά αυτά που γίνονται στην Ελλάδα δεν τα 'χω δει πουθενά. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι νέος οδηγός (έχοντας πάρει δίπλωμα στην Ελλάδα) οδήγησα στον Καναδά για λίγες μέρες. Η εμπειρία ήταν καταλυτική, όλα ήταν προβλέψιμα και καταπληκτικά εύκολα. Αντίθετα στην Ελλάδα η οδήγηση γίνεται μέσα σ' ένα χάος, όπου η μια δυσάρεστη έκπληξη διαδέχεται την άλλη κι όπου ο οδηγός δικαίως αισθάνεται κάθε στιγμή τυχερός όσο αποφεύγει τα χειρότερα. Χειρότερες συνθήκες είδα μόνο στη Βόρεια Αφρική. Όταν επομένως διαβάζω στο εν λόγω δημοσίευμα τον κόσμιο τρόπο με τον οποίο διατύπωσε το πρόβλημα ο πρόεδρος δε...

Υπάρχουν πολλά άχρηστα ρολόγια, ρολόγια που δε δείχνουν την ώρα επίτηδες και εκ κατασκευής. Το πρώτο μου ρολόι, κάποια πλαστική απομίμηση αγορασμένη απ' το ψιλικατζίδικο, ήταν τέτοιο. Οι δείχτες του δεν ήταν καν χωριστοί, πάντα είχαν απόσταση ενός τετάρτου της ώρας. Ύστερα είναι τα ρολόγια τα φθαρμένα, παλιά και ξεχασμένα, τα δικά μας και των προγόνων μας. Αν και θυμάμαι ότι πριν τις εισαγωγικές μας είχαν βάλει την εξής άσκηση: Ένα ρολόι σταματημένο δείχνει σωστά την ώρα δυο φορές το εικοσιτετράωρο. Ένα ρολόι που πάει πίσω ένα λεπτό το μήνα κάθε πόσον καιρό δείχνει την ακριβή ώρα; Μπορείς να μισείς το ρολόι σου όσο θέλεις, μπορείς να το διώξεις από χώρους που ξεκουράζεσαι, μπορείς ακόμη να πας διακοπές στην Ικαρία, όπου, όπως λένε, όχι μόνο η ακριβής αλλά και η ανακριβής ώρα δεν έχει καμιά σημασία. Στην Ικαρία δεν έχω πάει ακόμη, αλλά αν ήταν για τα ρολόγια, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι όλη η υπόλοιπη Ελλάδα, εκτός της Αθήνας, μικρή σχέση έχει με τα μηχανήματα του σατανά και τα ραν...

Στην τελευταία τάξη, λίγο πριν τις εισαγωγικές εξετάσεις, διαπίστωσα ένα περίεργο φαινόμενο. Ορισμένοι συμμαθητές μου που θα έδιναν ιατρική ξαφνικά άρχισαν να παίρνουν πολύ καλύτερους βαθμούς στην έκθεση απ' ότι τους είχα συνηθίσει. Μέχρι τότε έγραφα καλά και με το φροντιστήριο ακόμη καλύτερα, αλλά σχημάτισα την εντύπωση πως οι συμμαθητές μου ξαφνικά έγιναν μεγαλοφυϊες. Στο φροντιστήριο όπου πήγαινα είχαμε για την έκθεση ένα φιλόλογο πολύ κουλτουριάρη, φίλο γνωστού Έλληνα ιδεαλιστή φιλοσόφου της εποχής, με τον οποίο μοιραζόταν πάνω κάτω τις ίδιες πεποιθήσεις. Κάθε θέμα το ανέλυε σε βάθος και με τρόπους που μέχρι τότε δεν είχα ούτε φανταστεί ούτε ξαναδεί. Όχι ότι δε μάθαμε τίποτε απ' αυτόν, αλλά αυτά που μας έλεγε ήταν τόσο υψιπετή, που ήταν αδύνατο να τα απορροφήσουμε και να τα εφαρμόσουμε στην ταπεινή πράξη των σχολικών εκθέσεων. Κάποια μέρα απορημένος ρώτησα έναν απ' τους παραπάνω συμμαθητές μου πώς έγινε και πρόκοψε απότομα. Με πήρα παράμερα και ομολόγησε το μυστικό: ...