Blog in Fog (II)

Το να είσαι ρατσιστής, το να είσαι εθνικιστής, δε λέω, χρειάζεται ένας σθένος, μια δύναμη θέλησης για να παραμερίζεις τη σκληρή πραγματικότητα και να ζεις στον κόσμο σου, ή, ισοδύναμα, μπόλικη στραβομάρα. Ίσως αν δεν είσαι Έλληνας να είναι πιο εύκολο, αν είσαι όμως τι μπορεί να ζηλέψουν οι άλλοι από σένα; Βέβαια "ανθρώπων έκαστος δύο πήρας φέρει", αλλά όσο κι δε βλέπουμε τη δική μας, δε βλέπουμε του διπλανού που μας μοιάζει; Τι να πρωτοθαυμάσω στη ράτσα μας, τις επιδόσεις της στη διαφθορά, την ψευτομαγκιά, την προσπάθεια του ενός να ταλαιπωρήσει όσο γίνεται τον άλλο, τι τέλος πάντων; Το κλέος των προγόνων, αν χρησιμεύει σε κάτι, θα έπρεπε να είναι το να δείχνει στα σημερινά στραβάδια το χάλι τους το μαύρο. Αν μάλιστα ανήκουμε γενετικά στην ίδια ράτσα μ' αυτούς η κατάσταση είναι πιο μαύρη, γιατί θα πει πως είμαστε ο εκφυλισμός της φυλής. Πήγα σε επαγγελματική συνάντηση. Όσοι ήταν να φτάσουν στο εν λόγω σημείο συνάντησης έφτασαν με καθυστέρηση από μισή ως μια ώρα. Και δεν ή...

Λυπάμαι που θα στραφώ ενάντια στην κοινή αντίληψη ότι τα σκάνδαλα είναι αυτά που κανοναρχούν τα κανάλια, προεκλογικά ή σε ανύποπτο χρόνο. Δε θέλω να πω πως δεν είναι κι αυτά, αλλά, πώς να το πω, λίγο με νοιάζει αν τα πήρε ο Χ ή ο Ψ αν έγινε η δουλειά. Το βασικό είναι ότι σ' αυτή τη χώρα η δουλειά τελικά δε γίνεται, με ή χωρίς μίζες. Σήμερα σε μια από τις δύο γραμμές λεωφορείου που περίμενα λεωφορείο δεν ήρθε, τελικά έκανα το μέρος αυτό της διαδρομής με τα πόδια. Συνολικά έκανα δυο ώρες να φτάσω στον προορισμό μου, μαζί με τις άδικες αναμονές. Τόση ώρα θα έκανα και με τα πόδια όλη τη διαδρομή. Κάποιος μου είπε σε κυλικείο, όπου ήπια μια πορτοκαλάδα για να συνέλθω, ότι σ' αυτή τη γραμμή δεν έχει δρομολόγια σήμερα κι ως την Τρίτη. Δηλαδή την ώρα που έχουν πήξει τα κοντινά νησιά στις κρατήσεις, την ώρα που εταιρία κινητής διαφημίζει πως δίνει εισιτήρια για Κωνσταντινούπολη το Σαββατοκύριακο των εκλογών, οι μόνοι συνεπείς ψηφοφόροι θα είναι οι οδηγοί λεωφορείων, αυτοί δηλαδή ακριβώς...

Τα βιβλία έχουν μια σχέση με την αισθητική. Σε εποχές που το βιβλίο απευθύνονταν σε πλούσιους ή που το δημιουργούσαν άνθρωποι με πολύ ελεύθερο χρόνο (π.χ. καλόγεροι) η σχέση ήταν πιο έντονη. Όταν απευθύνεται στις μάζες, οι εκδόσεις γίνονται πιο φτηνές. Η τεχνική και η τεχνολογία άλλοτε βελτιώνουν την αισθητική του βιβλίου κι άλλοτε την βλάπτουν. Η εισαγωγή ηλεκτρονικών μεθόδων αρχικά υπήρξε μάλλον αρνητική, επειδή προσπάθησε να αντικαταστήσει παραδοσιακές τεχνικές βασισμένες στο μέταλλο και στο μελάνι που είχαν φτάσει σε υψηλό επίπεδο τελειότητας. Σήμερα όμως βλέπουμε βιβλία εμφανώς κατασκευασμένα στον υπολογιστή με φόρμα που θα ήταν παλιότερα αδιανόητη και όπου κάθε σελίδα αποτελεί, αν όχι ένα έργο τέχνης, τουλάχιστον το ισοδύναμο μιας καλοσχεδιασμένης αφίσας. Όλα αυτά βέβαια είναι σε ισχύ όσο η διανομή είναι ακόμη βασισμένη στο χαρτί, όσο δηλαδή διαβάζουμε τα γνωστά μας χάρτινα βιβλία. Όταν αποφασίσαμε να κάνουμε μια προσπάθεια να κόβουμε λιγότερα δέντρα και να διαβάζουμε κείμενα πάν...

Το μέλλον του βιβλίου οπωσδήποτε βρίσκεται στην ηλεκτρονική διανομή και αποθήκευση. Ωστόσο οι σημερινοί e-readers είναι δυστυχώς ακατάλληλοι για επαγγελματική χρήση (περιλαμβανομένης της φοιτητικής ή μαθητικής) για μια σειρά από λόγους, που έχουν κυρίως να κάνουν με την ανωριμότητα της σημερινής τους τεχνολογίας. Ο σημερινός e-reader με την τεχνολογία της ηλεκτρονικής μελάνης είναι μια συσκευή με πολλά προβλήματα: - Το πιο πρόσφατο απ' αυτά είναι ότι είναι πιο ακριβός από τα λεγόμενα netbooks, δηλαδή φτηνούς φορητούς υπολογιστές νέας γενιάς που προσφέρουν πολύ περισσότερα από μια συσκευή ανάγνωσης. - Έχουν πολύ μικρή οθόνη. Ένα μέσο συνηθισμένο μέγεθος σελίδας που καλύπτει βιβλία και περιοδικά (όχι εφημερίδες) είναι το Α4. Το μέγεθος οθόνης των συσκευών που διατίθενται σήμερα στην αγορά είναι μόνο Α5 ή και μικρότερο. Η διαγώνιος των Kindle και Sony reader είναι 6 ίντσες, το iRex Iliad έχει οθόνη με διάσταση κοντά στο Α5 και μόνο το τελευταίο βελτιωμένο μοντέλο της iRex (που όμως πω...

Έχω ακούσει και διαβάσει πολλά για τα προβλήματα του πανεπιστήμιου. Αλλά ώρες ώρες φυτρώνουν κάποια άρθρα που ούτε λίγο ούτε πολύ το παρουσιάζουν σαν τον κατ' εξοχήν προβληματικό χώρο. Ωστόσο το να πεις ότι σ' ένα χώρο υπάρχει το τάδε πρόβλημα δε σημαίνει τίποτε, αν δεν πεις με ποια συχνότητα αυτό απαντάται. Το να πεις π.χ. ότι ανάμεσα στους καθηγητές υπάρχει νεποτισμός δε σημαίνει πολλά αν δεν αναφέρεις ένα ποσοστό που θα δείχνει ότι το ποσοστό των καθηγητών που είναι παιδιά καθηγητών είναι δυσανάλογα μεγάλο συγκρινόμενο με το ποσοστό των καθηγητών στην κοινωνία. Και τότε ακόμη πρέπει να συνυπολογίσεις ότι τα παιδιά των καθηγητών έχουν καλύτερα ουσιαστικά προσόντα από τα παιδιά άλλων, όπως ακριβώς παλιότερα τα παιδιά των παπουτσήδων ήξεραν από νωρίς τα μυστικά της υποδηματοποιίας κι έμπαιναν στη συντεχνία. Κι αν ζεις σε μια κοινωνία της διαπλοκής πρέπει να ανεβάσεις ακόμη περισσότερο τις ανοχές συγκρίνοντας πρώτα με τα ποσοστά νεποτισμού στους υπόλοιπους χώρους. Ωστόσο δε μ...

Πριν κάμποσα χρόνια άρχισα να μαζεύω φωτογραφίες και ιστορίες προγόνων. Ο πρωταρχικός σκοπός ήταν η καταγραφή, να μη χαθεί για πάντα η πληροφορία. Πολλές ιστορίες χάθηκαν, ίσως ανεπιστρεπτί, μαζί με κάποιους που τις είχαν ζήσει ή τις είχαν ακούσει. Γι' αυτό όποιος ασχολείται μ' αυτά δεν πρέπει να αναβάλλει. Ίσως αυτοί που είναι μαζί του σήμερα και τους νομίζει περίπου παντοτινούς πάψουν να υπάρχουν. Τέλος πάντων. Έγραφα, λοιπόν, αυτή την ιστορία. Την έβαζα σ' ένα αρχείο, σ' ένα pdf, την κρέμαγα σε μια ιστοσελίδα που ήξεραν οι πιθανοί ενδιαφερόμενοι. Ύστερα όλο και κάτι έβρισκα να προσθέσω, αλλά και κάτι να διορθώσω. Πού θα τέλειωνε αυτή η υπόθεση, πότε θα γινόταν το κείμενο οριστικό; Αυτό ενώ στην αρχή φαινόταν λίγο ως πολύ σαφές, όσο περνούσε ο χρόνος και οι προσθήκες πλήθαιναν γινόταν όλο και πιο ασαφές. Θυμάμαι όταν έγραφα το πρώτο μου επιστημονικό άρθρο. Ήταν χειρόγραφο αρχικά, ύστερα περάστηκε σε μια γραφομηχανή. Ύστερα άρχισαν οι διορθώσεις, όχι πολλές, όσες επέτρ...

Διατηρούσα απ' τον Ιανουάριο του 2006 ένα blog που διέκοψα ξαφνικά μια μέρα του 2008 σβήνοντας ταυτόχρονα όλα τα postings. Είχα γράψει αρκετά για την κατάσταση στον ελληνικό χώρο, ώσπου πήρα ένα σχόλιο από ένα φοιτητή, πιθανότατα φοιτητή μου, ότι τέλος πάντων (το λέω με δικά μου λόγια όπως το θυμάμαι μετά από κάμποσους μήνες) αν ήθελα να κάνω κάτι μπορούσα να αρχίσω απ' το χώρο του πανεπιστήμιου. Βέβαια αυτή είναι μια μεγάλη κουβέντα που δείχνει πόσο αυτός που το 'γραψε είναι ακόμη στη ρομαντική περίοδο των νεανικών χρόνων, εκεί όπου υπάρχει η πεποίθηση ότι μια παρέα από δυο τρεις μπορεί ν' αλλάξει τον κόσμο. Την αντίληψη αυτή σε μια άλλη έκδοση την είχα κι εγώ ίσως τόσο πρόσφατα όσο πριν δέκα χρόνια. Σκεφτόμουν ότι αν ήμουν στη θέση του τάδε, μια θέση ευθύνης σε κάποια περιοχή, θα είχα αλλάξει αυτό κι εκείνο και τ' άλλο. Τα τελευταία χρόνια πήρα μερικές τέτοιες θέσεις, πιο πολύ από περιέργεια να δω τι μπορεί να γίνει. Βέβαια το "σύστημα" κλασσικά δίνει τι...